klaar, down, het zit er nu toch echt op!

Hier het slot van mijn tijd in zweden. Deze twee laatste weken voelen als twee maanden die voor mij veelste snel zijn gegaan. Ik zit nu thuis in het regenachtige Nederland voor de computer terwijl ik net bericht krijg dat de eerste sneeuwvlokjes in Zuid-Zweden zijn gevallen, helaas zal ik dat niet meer meemaken. Het afscheid was meer dan emotioneel, vooral omdat niet alleen deze twee weken erg close waren, maar omdat de laatste twee maanden gewoon onbeschrijfbaar waren. Hierin ben ik zoveel met een bepaalde groep mensen omgegaan, je groeit echt naar elkaar toe, en wanneer het dan tijd is om afscheid te nemen, lijkt alles te snel zijn gegaan. Veel mensen maken de belofte je ooit nog een keer op te zoeken en dat ik altijd welkom ben in bij hun thuis. Natuurlijk zijn dit geweldige beloftes en kan je uren in dit soort droomwerelden leven, maar de realititeit is helaas de totaal andere kant. Reizen is duur, bijna al de mensen zitten in het laatste stadium van hun studie en hebben dus allemaal het vooruitzicht van een vaste baan en de bijbehorende carriére. Ondanks deze aspecten weet ik zeker dat ik mijn maatjes van de States nog een keer ga zien. Al zal het niet dit jaar meer zijn, Dave is daadwerkelijk totally broke and out of money, maar de trip naar de USA kan altijd gemaakt worden. En wat is er mooier dan een Road Trip met twee gekke ras Amerikanen. Gelukkig wonen er ook veel maatjes stukken dichterbij, in het nietige Europa, aangezien Adam en Nathan alleen al iedere week een twee uur durende autorit naar school moeten ondernemen, neemt mijn hoop alleen maar toe om te gaan reizen door Europa en zodoende heel wat gratis verblijfplaatsen tot mijn beschikking te hebben. David (Alicante), Ramon (Madrid) en Joan en Eric(Barcalona) geven mij toch al heel wat mogelijkheden in alleen al Spanje. Verder gaan Arnaux en Amelié in Lille naar school en woont Nathalie in Parijs. Lorenz en Daniél wonen in Oostenrijk. Eigelijk door heel Europa zitten Erasmus-maatjes alleen ga je met de een veel meer om dan met de ander. Zo weet ik zeker dat ik David op ga zoeken in Spanje en dat we een wedstijd van Real gaan zien. Gelukkig woont een van me beste maatjes Mark gewoon op een uurtje rijden in het Frieze Bolsward. Dit moet dus zeker geen probleem gaan geven. Maar nu genoeg over afscheid nemen en komende tripjes eerst nog het een en ander over deze afgelopen twee geweldige weken, ik zal hiervoor wel de kalender er even bij pakken want het lijkt serieus zoals ik al eerder aangaf wel een vakantie van twee maanden.

Jos reed me deze keer na Schiphol, aangezien mijn vliegtuig al om 7:45 'zou' vertrekken, en hij toch deze kant op moest. Helaas was dit weer niet het geval, na eerst wat Parfum te hebben ingeslagen en na de nodige afleveringen 'Californication' vertrok het vliegtuig uiteindelijk om 8:30, viel uiteindelijk nog mee als ik het vergelijk met de 4 uur vertraging die ik opliep met de vlucht afgelopen December. De zweeds/deense trein leek deze keer wel op onze Nederlanse NS, 25 minuten vertraging en dan op het volgende station er helemaal mee stoppen. Gelukkig was de diensverlening rondom deze vertraging wel beter geregeld en zat ik binnen 5 kwartier op de sneltrein richting Växjö, ik was op dat moment nog maar een keer overstappen verwijderd met een verzoening met Nathan die mij van het station kwam halen. Helaas was ik door deze vertragingen en het vroeg opstaan in slaap gevallen en haalde ik mijn volgende trein op een haartje. Nathan stond klaar met het eerste zweedse biertje van het nieuwe jaar en met deze avond werden deze twee weken dan ook met style ingewijd. Met Leah, Brett en Nathan werd uiteindelijk de korte variant van deel 5 van de bekende American Pie serie, 'The Naked Mile' opgevoerd. Nadat Brett voor de zoveelste keer verloren had met het Amerikaanse kaartspelletje 'Presendents and Assholes' zat er voor ons niks anders op dan hem te vergezellen bij deze opdracht.

Vervolgens stonden Dinsdag en Woensdag in het teken van mijn laatste dagen met Nathan. Eerst hebben we een uitgebreide mountain bike rit door de bossen en langs het meer gemaakt, tevens uitgebreid gekookt en daarna lekker afbieren met ze tweeén. Donderdag stond mijn eerste emotionele afscheid voor de deur. S'ochtends vroeg zetten ik Nathan en Leah op de trein. Onze tijd, de drie musketeers (adam, nath en ik), de avondjes Stallarna, Sivans en Pudas te veel kronen, onze trips naar Copenhagen en Jönkoping te veel kronen, de foto's met bijbehorende herinneringen ONBETAALBAAR!!!

Donderdag avond met brett toch nog even naar pudas, en vrijdag zoals jullie in mijn vorige bericht kunnen lezen naar Stockholm. Terug denkend aan dit weekend wordt ik weer helemaal blij.

Maandag stond de verhuizing van Amelié op het programma. Door haar late aankomst werd deze verplaatst naar dinsdag ochtend. Eerst was het aan mij om het diner te verzorgen, vervolgens hebben we de rest van de avond rosé drinkend door gebracht, wat resulteerde in de Mega-Giga kater van dinsdagochtend. Door al dit rose-gedrink werd ik ergens rond 2 uur wakker en was de verhuizing als een droom aan mij voorbijgegaan. Dinsdag stond der verzoening met Adam op het programma. Rond 5 uur pikte ik hem als een ras-europesche toerist op van het station. Ik heb mensen echt toffe Europese reizen zien maken, maar hoe mijn top-maat de afgelopen twee weken heeft doorgebracht, kort reisoverzicht (Kerst in Stockholm, Oud & Nieuw in Copenhagen, door naar Berlijn via het Olympisch Station naar Munchen, Met Daniel de 4 grote steden bezoeken in Oostenrijk, dronken gaan op Daniels universiteit met stel Duits pratende Oostenrijkers, dag trip naar Bratislava in Slowakije, dan door naar Rome, op de terug reis nog een berg beklimmen in Zwitserland en een duitse halve liter scoren in Hamburg). Al met al had hij een geweldige twee week gehad maar was hij blij weer in vertrouwd Växjö te zijn. Die avond stond de eerste Stallarna van 2007 op het programma, gegarandeerd gekkenhuis natuurlijk. Daarna met Adam als een waar kopeltje naar ons appartamentje, Adam had zijn huissleutel al ingeleverd dus bracht zijn laatste nachten bij mij door.
Woensdag stond in het teken van rust en herstel want er kwam een slopend slot weekend aan, evengoed was het deze keer aan Amelié de beurt om een heerlijke franse maaltijd te serveren. We begonnen met een salade, daarna zalm met aardapeltjes op ze frans, daarna brood met kaas en een ijsstaart toe. Geloof mij, die franse weten wel wat koken is.

Donderdag was de dag dat Jan de Dood mij vergezelde in het laatste weekend. Ik hoop dat hij een goed beeld heb gekregen van mijn tijd hier. Zijn trip begon niet al te best met 4! uur vertraging en daardoor het missen van zijn trein, hierdoor kwam hij pas rond 5 uur aan in Växjö. Na Jan bekend te hebben gemaakt met de Zweedse Kebab zijn we maar meteen begonnen met in-feesten, dit aangezien het afscheid met Adam en mijn vertrek uit Zweden als maar dichterbij kwamen. Deze avond was meer dan geslaagd, een echte Pudas-donderdag avond, inclusief Afterparty, en fietsenfondst (Dit leverde Jan en mij toch nog 50 euro op, ik verkoopte op de laatste dag 2 fietsen aan twee Nederlandse nieuwe studenten, de prijs konden de jongens erg waardig, ik dacht mats ze maar want het leven in Zweden is al duur genoeg). Vrijdag stond in het teken van de nieuwe studenten, ze waren er in grote getallen, met te grote koffers en werkelijk geen idee waar te gaan of staan. Aangezien wij hetzelfde hadden aan het begin van ons semester kwamen we op het idee om een welkom feestje voor de nieuwe studenten te organiseren en zodoende het nieuwe contacten leggen te vereenvoudigen voor de Freshments. Zeer geslaagd was de pre-party, dit leverde een uitstekende Stallarna op, waar Jan ook voor het eerst werd geconfronteerd met het ware Black Jack fenomeen. Voor de After-Party waren alleen wat minder kandidaten te vinden, gelukkig zaten ik en Jan ook tegen onze Limiet. Voor Adam was het zijn 'gelukkigste' afsluitings-avond aangezien hij op de kamer belande bij waarschijnlijk de mooiste nieuwe studente. De volgende ochtend was het tijd om afscheid te nemen van Adam, nadat we met z'n allen bij het bus station stonden om naar het trein station te gaan kwam hij erachter zijn vliegticket en treinticket te zijn vergeten. Nadat twee personen heen en weer gesprint zijn naar mijn kamer was het treinticket boven water, helaas voor Adam vond ik zijn vliegticket toen ik later mijn kamer opruimde, wees niet bang, dit had gelukkig geen consequenties, hij is inmiddels veilig thuis. Er werd afscheid genomen en David, Jan en ik begleiden hem naar het station. Daar aangekomen bleek zijn trein te zijn geannuleerd, dan de bus maar. Zeer emotioneel was het doeg zeggen tegen hem. Zoveel gekke, leerzame en ultieme momenten met hem gekend......

De middag werd nog enigzins opgefleurd door de Fika met Jan en David en het stadte met ze drieën. Helaas was het daarna tijd voor steeds individueel afscheid nemen van eerst Amelié, daarna Arnaux en tenslotte nog Nathalie. Ik was totaal niet meer in de feest stemming maar gelukkig was Jan daar. Het was onwijs tof dat hij daar was om lekker te ouwehoeren en nog een maal gigantisch gek te doen. Dit maal was Sivans aan de beurt, maar aangezien de guest-cards al waren uitverkocht en de lijn gigantisch was werd het toneel verplaatst naar Stenladen, een vierde student-pub waar ik helaas nog niet eerder was geweest, na onze eerste biertjes stroomde de club langzaam vol met bloed mooie vroeuwen, Jan keek werkelijk 'letterlijk en figuurlijk zijn ogen uit'. Nadat Ramon, David en David en Brett ons vergezelde op de dansvloer ging het dak er op 'Timbaland' en 'Rise Up' nog een keer vanaf. De avond werd afgesloten bij een crazy zweedse gast die te veel geld had. Zijn drankkast was groter dan het assortiment in de bar, we konden een jaar lang achter een volgens orignele dvd's kijken, de tv, bank, keuken, bed en computer waren van ongekende kwaliteit en met klap op de vuurpijl stond ie foto's van ons te maken met een Sony camera te waarde van meer dan €2000,-. Ook had hij nog een Audi beneden voor de deur staan. Deze 21 jarige student verdient zeker weten de award voor 'rijkeluis zoontje' van het jaar, maar ondanks dat was het een onwijs aardige vent die van 'shots' maar niet genoeg kon krijgen. Hierdoor lagen ik en Jan rond half 6 in ons mandje, een lange nacht zat er in deze laatste zweedse overnachting niet bij aangezien het wekkertje om 8 uur al weer een oorverdovend geluit uitbrulde.

De kamer werd schoongemaakt, (zoizo nog een wonder dat we nog de enige waren in het bezit van de sleutels van mijn appartament, aangezien mijn contract tot de 17de liep, inmiddels was het de 20ste en alle nieuwe studenten waren reeds geariveerd, er was zwaar ruimte tekort, maar ik sliep nog steeds in me vertrouwde kamertje, laten we het houden op 'studieresultaat'), laatste spullen werden verdeeld, nadat ik eerst al mijn knappe meubels al had verdeeld, ik hield net geen rommelmarkt. Verder is de voetbal weggegeven, de boodschappen zijn naar brett gegaan, hij kreeg ook mijn speakers en de dutch pornmagazine's. Toen kwam er een van de moeilijkste moment, het op slot doen van mijn appartament. Gelukkig gingen David P. en David P. , Ramon en Brett met ons mee naar het station om mij uit te zwaaien. Dit was echt drama, ga de jongens, Växjö, Zweden en het 'Växjö studentenleventje' zo onwijs missen.... Dit was tot nu toe 'de tijd' van mijn leven. Maar aan alles komt een eind, meestal te vroeg.. zo ook deze keer.

De terug reis verliep naar wens, helaas moest ik wel een extra treinkaartje kopen, aangezien ik en Jan een trein eerder namen want we wilden niet ons vliegtuig missen. Na twee 0.75 biertjes van €17= op Het Duurste vliegveld in Europa Copenhagen Airport, landen we rond 6 uur op de Nederlandse Luchthaven zonder enige vertraging.

Dave is weer in Nederland, kijkt Studio Sport en daarna Studio Voetbal en geen Spaans Voetbal me de PartySquad.

Het leventje zit er op, terug naar realiteit, Back to Business.

Ik wil jullie nogmaals bedanken voor jullie reacties, niet alleen op deze site maar vooral in werkelijkheid. Ik hou het voorlopig voor gezien, maar een ding is zeker ik ben nog lang niet uitgereisd......