En de zoektocht gaat verder...

Lieve Allemaal,

Daar sta je dan, met je verzekeringspasjes en paspoort in de hand. Je kleren gescheurd en onder het bloed, daarbij ziet je lip eruit als een B-klasse slavink. Je bent moe, dronken, boos en de adrenaline stroomt nog steeds door je lichaam. Het is 4 uur 's nachts en je druppeld de balie onder met bloed, toch vraagt de mevrouw achter deze balie of je eerst het een en ander aan papierwerk invult. Vragend kijk ik deze mevrouw ik haar ogen, dit moet een grap zijn. Ik kijk de wachtkamer nog eens rond, leeg, helemaal niemand. Ik begin kwaad te worden, 'wij zijn gewond en moeten zo snel mogelijk worden geholpen'. De beveiliging moet er aan te pas komen, vriendelijk wordt ik verzocht eerst de papieren volledig en foutloos in te vullen! Ineens heb ik een helder moment; Nederland het land waar altijd en iedereen iets te zeuren heeft. Het zorgstelstel en zijn ziekenhuizen daar is het pas goed voor elkaar.

Ik ben mijn avonturen wel is met een leuker verhaal gestart. Al 7 maanden lang reis ik Oceanië rond als 'God in Frankrijk'. Niks kon te gek en alles was mogenlijk. Ineens was daar die auto, 4 jongens, raken klappen en daar lag ik op de grond. In paniek kom ik overeind, Niels scheld, vloekt en schreeuwt. Ik snel richting onze Pussywagon waar 4 man op hem in staat te slaan. Hoe snel ik ook overeind kom, nog sneller lig ik weer gestrekt op het asfalt. Ik zie een fles op me afkomen en er wordt om geld gevraagd. Er gaat op zo'n moment van alles door je heen, maar het laatste wat in me naar boven komt is het afgeven van mijn portomonee. Nog steeds weet ik niet hoe we het voor elkaar hebben gekregen, maar nog voordat ik antwoord kan geven rennen de jongens weg, stappen in de auto en verdwijnen. Mijn hart gaat te keer, ik voel of me tanden nog op de juiste plek zitten en verek wat een mazzel, ze zitten er allemaal nog in en nog vast ook. Samen met Niels checken we de auto, overal bloed maar alles lijkt aanwezig. We stappen in de auto en volgas naar het ziekenhuis.

Zo zag onze zaterdagavond in Hamilton eruit. Uiteindelijk heb ik 18 uur moeten wachten op 'de operatie'. M'n lip zag er echt niet uit en daarom moest ik geopeerd worden. Volledig onder narcose is er flink aan gesleuteld. Inmiddels zijn de 12! hechtingen eruit en mag ik het ziekenhuis personeel in Hamilton dankbaar zijn. Het is afwachten hoe de lip hersteld maar het ziet er redelijk uit. Bij Niels viel het uiteindelijk nog mee, hij is op twee plekken gelijmd.
Zodoende zijn Dave en Niels weer even met beide benen op de grond gezet. Achteraf gezien hebben we gewoon geluk gehad. Ana en Eva waren net bij het hostel afgezet, maar toch vraag je jezelf af, hadden we de auto nu maar een straatje verder geparkeerd of hadden we nog maar een extra biertje gedaan. Lange Frans en Baas B zongen het al; 'Een verkeerde tijd en een verkeerde plek, is dat de juiste situatie voor de juiste gek. Nauw check jezelf en verdedig je grenzen, want aan het eind van de dag zijn we allemaal mensen'. Nu een week later zijn we blij dat we onze reis zo snel hebben kunnen vervolgen.

Genoeg over dit enige smetje op onze geweldige weken in Nieuw Zeeland. Ik hoopte het Noordereiland in een verhaal aan jullie te presenteren maar dit lukt simpelweg gewoon niet. De afgelopen twee weken waren weer te gek. Bij aankomst op het Noordereiland waren we bang dat dit in het niet zou vallen bij het unieke Zuidereiland. Na weer een aantal prachtige hikes en tours kan ik jullie meedelen dat het Noordereiland net zo uniek is. Wellicht dat op het Zuidereiland de natuur wat wilder en grover is, maar het Noordereiland heeft ook zoveel te bieden. Veel vulkanisch gebied, prachtige stranden, grotten en vele uitdagende wegen waar we onze Pussywagon over heen hebben mogen begeleiden. Ook hebben we een aantal typisch Nieuw Zeelandse gebruiken eigen gemaakt. Gokken doe ik normaal in het casino, niet op paardenraces. En een voetbalwedstrijd kijk ik in de Amsterdam Arena, afgelopen week heb ik voor het eerst van mijn leven een rugby wedstrijd bezocht.

Het begon echter allemaal met de ferry overtocht en voor sommige van ons een emotioneel afscheid in Nelson. Via de welbekende Queen Charlotte Road zetten we koers richting Picton. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een grote houtzagerij. Niels is leip van agrarische machines, zo komt het wel eens voor dat we ineens linksaf een boerenland wegentje inslaan. Ik als navigator ben dan natuurlijk volledig van slag, maar Niels op zijn beurt ziet dan het nieuwste type combine of tractor rijden. Inmiddels heeft het Pussywagon-commitee unaniem besloten dat na een agrarische stop, Dave 2 extra bier of sigaretten pauzes krijgt, ik zeg goede deal!

De ferry stelde weinig voor, in Wellington aangekomen zo snel mogenlijk de snelweg richting het Noorden opgezocht, om Nelson praktijken te verkomen. In eerdere verhalen heb ik een aantal keer verteld dat plannen niet tot onze grootste hobby's behoort, echter moest er nu toch echt een belangrijke beslissing worden genomen. Pakken we het Noordereiland links of rechts om? Vele mensen zullen er minimaal het weersbericht bijpakken, Niels en Dave besteden deze beslissingen gewoon uit aan een muntje; Kop of Munt gaat tenslotte altijd eerlijk. Achteraf gezien zijn we blij met onze Oostelijke richting, het is al 2 weken alsof we de zon aan het uitlaten zijn. Met hier en daar een regenachtig dagje daar gelaten, rijden we eigenlijk al 2 weken rond met enkel zonnenbrand en -bril op het dashboard.

Na een nachtje ouderwets kamperen, een half krat bier en wat broodjes hamburger sturen we richting New Pleymouth. Hier vind onze eerst test van het Noordereiland plaats, de beklimming van Mount Taranaki. Deze vulkaan ook wel Mount Egmond lijkt veel op Mount Fije in Japan en is uniek in vorm. Mount Taranaki is 2518 meter hoog en voor de gemiddelde hiker is dit er eentje in de buitencatogorie. Met zelden mooi weer, sneeuw op de top en altijd een ijskouden bijna ijzige wind waren de feiten absoluut tegen ons. Bij aankomst in ons hostel bleek echter dat het de volgende dag een sublieme dag zou worden. Met een avondje bank hangen, filmpje kijken, openhaard aan en vroeg naar bed was onze voorbereiding in ieder geval goed te noemen. De volgende dag begon onze helse tocht richting de top. De track start al op 800 meter hoogte, dit betekend dat er verticaal gezien ruim 1,5 kilometer geklommen moet worden. Het heeft ons uiteindelijk maar 4 uur geduurd om de top te bereiken, maar ik ben onderweg meerdere keren gebroken, ik ben zelden zo moe en uitgeput geweest. Gelukkig maakte het uitzicht alles drie dubbel goed, op zo'n moment heb je echt het gevoel dat je op het dak van de wereld staat. Ik kan jullie daarom nu ook blijd vertellen dat ik er weer een nieuwe verslaving bij heb, bergbeklimmen!

Onze volgende stop was Waitomo, bekend om het 'Black Water Raften' (lees; grot tuben en onder de grond klimmen en klauteren). Ik zag hier weinig in, maar na een handige tip van onze Haagse vrienden Cees en Sylvie hebben we toch gekozen voor een middagje onder de grond. Wat achteraf een prima beslissing bleek. Samen met een Spaans stel zijn we ruim 3 uur onder de grond geweest. De Noord-Hollandse jongens vroegen wederom het extreme parcour aan en gelukkig viel het deze keer wel goed uit. Een middag in complete mijn-uitrusting in de krapste en smerigste grotten spelen, wat wil je nog meer!
Inmiddels waren we er ook achter gekomen dat onze hike schoenen nog aan de voet van Mount Taranaki stonden. Aangezien we nog een aantal wandelingen op de planning hadden staan, konden we niet nu al afscheid nemen van onze sportoutfit. Achteraf een duur missertje, want we zaten op dat moment nog steeds in Waitomo, 175 kilometer ten Noorden van onze nieuwste favoriete berg. De volgende ochtend vroeg vetrokken en na iets te veel kilometers die dag kwamen we aan in Raglan.

Raglan schijnt de surfstad van Nieuw Zeeland te zijn, als extra'tje scheen er het hele weekend een internationaal surftoernooi te zijn. Al weken hadden we het erover, in Raglan pikken we twee surfbabes op. Helaas bij aankomst in dit niemandsdal kwamen we erachter dat het lijntje dat de zon aan de Pussywagon verbind 's ochtends niet was vast gemaakt. Met als resutaat een regenachtig dorpje waar eigenlijk niets te beleven viel. Het surftoernooi bleek ook nog is te zijn afgeblazen vanwege een 'golven tekort', vrij logisch eigenlijk. Wat al een kut dag was, bleek 's avonds de zwarte zaterdag in onze reismaand te worden. We kwamen terecht in een hostel met enkel geiten-wollen-sokken backpackers. Daar sta je dan met een krat bier onder je arm en de rose i-pod in de hand vol met 80's muziek, binnen 5 minuten had onze partymood plaats gemaakt voor een winter depressie. Gelukkig maakte de gehaktballen die Niels klaarmaakte de avond enigsinds goed.

Op zaterdag stond de rugbywedstrijd in Hamilton op de planning. De Chiefs vs. Blues is nu geen Ajax vs. PSV niveau, maar bij aankomst werd het ons al snel duidelijk dat het om een derby ging. Spelend voor vv Nieuwe Niedorp heb ik de nodige ervaring met derby's en het bijbehorende spektakel wat hierbij komt kiijken. De rugbywedstrijd was geweldig om een keer mee te maken, onze buurman in het stadion was zo aardig om ons de regels ook nog even uit te leggen. De westrijd was fel en hard, de vele regenval maakte er een aardig waterbalet van wat het spel niet echt ten goede kwam. Uiteindelijk won de uitploeg met 16-13. Aangezien bij rugby alle supporters door elkaar in het stadion zitten waren we 'ineens' voor de Blues, hoezo gelegenheids supporters. Na de wedstrijd snel van sportkleren naar uitgaanspak gewisseld en de stad in om de winst te vieren. Een absolute topavond moest zoals jullie eerder al hebben kunnen lezen helaas verkeerd aflopen. Uiteindelijk hebben we tot maandagmiddag in Hamilton moeten doorbrengen. Na het ziekenhuisbezoek snel aangifte gedaan en zo snel mogenlijk deze stad verlaten.

We waren inmiddels 2 kostbare dagen kwijtgeraakt en aangezien er nog zoveel mooie dingen op het 'lijstje' stonden hebben we er een stukje 'gestructureerde planning' tegen aan gegooid. Allereerst hebben we in twee dagen de Coromandel verkend. Lekker bijkomen in een luxe hostel met eigen zwembad en hotpool, 's avonds lekker uiteten en daarna filmpje pakken. Ons bezoek aan Hot Water Beach bleek iets minder succesvol, zoals wel vaker kwamen we aan op het verkeerde moment. Een middagje relaxen aan het strand bij Cathetral Cove beviel ons beter. Dit idealistische strandje kwam zo uit de film, aangezien de zon fel scheen hebben wij dankbaar gebruik gemaakt van het moment door voor het eerst! kennis te maken met de Nieuw Zeelandse zee. Na nog een nachtje poolen en bier drinken met een Kiwi Experience bus in Whitianga zat ons bliksem bezoek aan de Coromandel Peninsula er alweer op.

Vervolgens hebben we in Paeroa een echte paardenrace bezocht. Al weken vragen we onszelf af waarom in elke Nieuw Zeelandse kroeg een gedeelte is ingericht met goktafels en tv-schermen. Onder het genot van een heerlijke meatpie (nog een Nieuw Zeelandse gewoonte) hebben we ons verdiept in paardengokken. Laten we het op geluk houden want na de eerste race bracht de bruine merrie 'Sheissingle' gelijk de eerste dollars binnen. Een aantal races en dollars verder hebben we afscheid genomen van onze nieuwe opa-vrienden die ons op de hoogte hebben gebracht van de mogelijkheden in het paardengokken. Je schijnt hier echt allemachtig veel geld mee te kunnen verdienen of verliezen natuurlijk!

De volgende halte van de Pussywagon was Turangi. Vanaf hier hebben wij een van de bekendste one-day walks ter wereld gelopen. De Tongario Alpine Crossing is een prachtige wandeling langs vulkanen, over vulkanen en je loopt zelfs in de kraters van vulkanen. Aangezien iedereen die je tegen komt in Nieuw Zeeland deze hike loopt, hadden we op een hoop mede-hikers gerekend. Al onze gedachten bleken nutteloos want 's ochtends vroeg werden de mensen werkelijkwaar met bussen te gelijk afgezet. Achteraf gezien was het een mooie dag maar kwamen we beide overeen dat de massa de vulkanen niet ten goede komt. Natuurlijk zijn de blauwe meertjes prachtig, maar het is allemaal wat minder als er 60 man om je heen staat die precies dezelfde foto wil maken. Als voorbeeld kan ik jullie geven; tijdens de Mount Taranaki tocht zijn we in totaal 10 mensen tegen komen over de hele dag, met de Tongario Alpine Crossing ruim 500!

Vanacht hebben we geslapen in Taupo, ook wel de 'adventure city' van het Noordereiland genoemd. Hier zou eigenlijk mijn skidive plaatsvinden, maar zoals jullie wel kunnen raden heb ik deze helaas nog een aantal weken moeten uitstellen. Aan de ene kant maar goed ook, zo blijf je dingen hebben om naar uit te kijken, de afgelopen weken waren zo intens en uniek. Ik heb nog nooit zoveel mooie en leuke dingen gedaan in zo'n korte periode.
Op dit moment zitten we in Rotorua, 150 kilomter ten Noorden van de Tongario Crossing. Jullie kunnen dus opmerken dat we veel kilometers maken, ik denk dat we er al ruim 6000 op hebben zitten. Niels is op dit moment aan het raften, ook hier moest ik helaas voor passen vanwege de lip. Omdat je toch een aantal dingen moet laten besef je dondersgoed wat voor een invloed zo'n aanval en ziekenhuisbezoek op je heeft. Het is niet zo maar iets en het voelt goed om even van je af te schrijven.

Vanavond zetten we koers richting Auckland waar we morgen gaan flyeren voor de verkoop van de Pussywagon. Het wordt allemaal wat kort dag aangezien we ook nog naar Cape Reinga toe willen, dus we zijn beide benieuwd voor hoeveeel we onze auto kunnen verkopen. Maar hierover in een volgend verhaal vast meer. 10 april vlieg ik naar Invercargill, hier ga ik weer een aantal weken aan de slag voor Triflor. Samen met Hans die 15 april vanuit Nederland die kant op vliegt zullen dat ook vast weer een aantal barre weken worden.

De lente is inmiddels bij jullie goed en wel begonnen. Doe voorzichtig en geniet ervan! Terassen is hip! Tot de volgende keer maar weer.

Ik denk aan jullie,

Dave / Kauf