Met beide benen weer op de grond

Lieve mensen,

BOEM! En dan ineens sta je weer met beide benen op de grond. Een aantal dagen geleden kreeg ik een telefoontje van Annika, de meeste van jullie zullen het inmiddels wel weten, dat Oma was overleden. Het zat er al een tijdje aan te komen maar wanneer het dan uiteindelijk gebeurd is het toch hard. Ik voelde me de afgelopen weken groter dan groot, maar ineens werd ik echt stil en voelde me zwaar kut. Ik heb inmiddels al redelijk wat tijd in het buitenland doorgebracht, maar gelukkig nog nooit iemand dierbaars verloren. Wanneer je aan de andere kant van de wereld zit, zonder familie en vaste vrienden is dat een zeer vervelende situatie. Gelukkig heb ik genoeg leuke mensen om me heen en natuurlijk Sander die me goed opvingen. Na een aantal goede gesprekken hier, wat telefoontjes met het thuisfront ging het al weer een stuk beter. Oma heeft een practige leeftijd behaald, waar de meeste alleen maar van mogen dromen. Verder heeft iedereen natuurlijk zijn eigen leuke ' herinneringen' aan haar!
Hierbij sluit ik het vervelende bericht van mijn verhaal af, de afgelopen weken is er weer genoeg gebeurd. Zo hebben we mooie wandelingen gemaakt, leuke tripjes ondernomen, is er kennis gemaakt met de welbekende Goon en heb ik voor het eerst en zeker niet voor het laatst op een surfboard gestaan.

Op het moment dat ik dit verhaal schrijf zit ik in de inmiddels welbekende Grey Hound bus op weg naar Surfers Paradise. Een voordeel van backpacken is dat je zo veel interessante en verschillende mensen leert kennen. Wanneer je ergens bent en het bevalt niet, vetrek je gewoon naar de volgende bestemming. De afgelopen weken hebben wij gelukkig heel veel gezellige en interessante mensen leren kennen. Het mooie aan reizen is dat iedereen dit doet met een bepaald doel. Mensen willen bijvoorbeeld zichzelf leren kennen. Andere mensen studeren hier, zijn verliefd geworden of kunnen gewoon niet genoeg krijgen van simpelweg reizen. Als mensen aan mij vragen waarom ik hier in Australie ben, geef ik altijd een simpel maar duidelijk antwoord. 'Ik heb geen zin om volwassen te worden'. Voor mij een ideale reden om mij zuur verdiende centjes er in een rap tempo door te jagen. Sommige mensen geven mij groot gelijk, andere verklaren mij voor gek. Wat me hier vooral opvalt is dat de gemiddelde backpacker het niet zo breed heeft. Om verschillende redenen heb ik daarom voor iederen die de stap richting de andere kant van de wereld neemt, vaak ook nog alleen, diep respect gekregen.
Zo leerde ik van de week een 20 jarige jongen uit Melbourne kennen. Hij maakte gretig gebruik van de free-food-shelve in ons hostel. Na een praatje vertelde hij mij dat hij nog maar 20 dollar en 3 nachten accomodatie in dit hostel had, hierna zou hij toch echt op straat moeten gaan slapen. Ik vroeg hem waarom hij niet naar huis ging, hij antwoorde ook heel simpel en duidelijk, uit schaamte kon hij niet nu al huiswaarts keren. Toen ik zojuist afscheid van hem nam en hem daarbij een bon gaf, waarmee hij gratis 2 dagen een surfboard kon huren, was hij als een kind zo blij. Ik heb deze bon overigens gewonnen met het WK Vliegtuigjes gooien in de Cheeky Monkeys en had simpelweg de tijd niet om hem te gebruiken. Maar er zijn veel meer mensen waar ik nu al fijne herinneringen aan over hou. Zo was er in Sydney een Braziliaanse jongen die voor een jaar in dezelfde dorm-room woonde. Hij had vooralsnog geen geld om op stap te gaan of tripjes te ondernemen, maar probeerde op deze manier zijn Engels te verbeteren om zo eindelijk een baan te kunnen bemachtigen in Rio.Verder was er een Nederlands stelletje dat voor een paar jaar was blijven steken in Nimbin, een dorpje dat Oude Niedorp groot doet lijken. Natuurlijk was er nog een Australische rugby team dat ik in Byron Bay leerde kennen. Deze jongens waren op voetbaluitje, ineens gingen mijn gedachten uit naar de weekendjes Steenwijk en Franeker.
Ook sprak ik een tijdje met een Noors meisje dat op een Internationale school zat, waarmee ze de hele wereld overtrok. Ze was nu voor 2 maanden in Australie en had hiervoor 3 maanden door Zuid-Amerika getrokken. Als ze deze high-school, die overigens geheel wordt vergoedt door de Noorse overheid, goed afsluit heeft ze de universiteiten over de hele wereld voor het uitkiezen.

En zo hebben de meeste mensen waar je mee spreekt wel iets bijzonders te vertellen of meegemaakt. Voor nu weer even genoeg over mijn sociale contacten, jullie zijn natuurlijk allemaal nieuwsgierig of ik de walvissen heb gezien in Port Macquire waar ik mijn vorige verhaal mee afsloot. Ook hier weer een kort antwoord op, NEE. Helaas was mijn boot de enige in de hele week die uitvaarde die geen walvissen is tegengekomen. Dave en Dieren is ook geen goede combinatie. Gelukkig maakte de boottocht in een ware zodiac rubberboot en de dolfijnen die we overigens wel zijn tegengekomen een hoop goed. Verder hebben we in Port Macquire biertjes gedronken, filmpje gepakt, gebarbequed en genoten van het backpackers leventje.

Onze volgende bestemming was Coffs Harbour. Hier maakte ik enigsinds op hardhandige manier kennis met Goon. Goon is de Australische oplossing voor de hoge alcoholprijzen. Je koopt een doos van 4 liter voor nog geen 10 dollar. En het mooie aan deze mier zoete vruchtenwijn is dat je de volgende dag ook geen druppel drinkt omdat je simpelweg zo'n allemachtige kater hebt. Na een avondje Goon drinken met 2 Engelse, kon ik me alleen nog het moment herinneren toen de politie binnen kwam om een einde aan het feestje te maken. En dit was om 10 uur 's avonds, laten we het houden op een geslaagde middag. Verder heb ik in Coffs Harbour nog gegokt op paardenracen met een aan alcohol verslaafde Australier in het plaatselijk cafe. Even later ben ik dit plaatselijke cafe nog uitgezet, tot de dag van vandaag is de reden mij onbekend. Het was in ieder geval erg gezellig. Ook heb ik nog staan zeevissen op een cliff, slechts 2 meter van de hoog en hard inslaande golven. Tot zover Coffs een schattig plaatsje waar erg veel wordt gedronken.

De afgelopen week hebben wij doorgebracht in Byron Bay. Byron Bay is the place to be als het aankomt op surfen. Ik heb dan ook een aantal lessen gevolgd. Als je na 100 keer proberen dan eindelijk op 't board staat geeft dit een enorme kick. Ik wel niet zeggen dat ik verslaafd ben, maar surfen en het leven daarom heen bevalt me meer dan uitstekend. Verder in Byron zoals gewoonlijk veel gestapt, gefeest en gek gedaan. Ook heb ik nog een mooie wandeling gemaakt naar het meest Oostelijk puntje van Ausralie, het kan maar op je to do listje staan!
Als je in Byron Bay bent en vraag het maar aan iedereen die er geweest is, boek je een trip naar Nimbin. Ook wel klein Amsterdam genoemd. In een echte hippiebus, met bijpassende drankjes en muziek beviel deze trip ons meteen prima. Al daar hebben Sander en ik maar besloten een nachtje te blijven. Uiteindelijk hebben we die nacht in een indianentent geslapen. We hadden hierbij uitzicht over een prachtige vallei waarin vele dieren hun gang gingen en een beekje rustig zijn weg zocht. Met een biertje in ons hand prooste we op misschien wel de mooiste dag tot nu toe. Toen we wakker werden zat er kangeroos op nog geen 10 meter van onze tent, vrijheid voelt goed denk je dan.

En nu dus op weg naar Surfers Paradise. Hier ontmoeten we met Aaron, een gekke Amerikaan die we ook in Byron Bay leerde kennen. Aaron is ook weer zo'n iemand met een verhaal. Voor de Discovery Channel fans onder jullie; Aaron bevindt zicht 9 maanden per jaar op een vergelijkbare boot als de boten in het programma 'Deadliest Catch'. Hij verdient iets meer dan 200 k per jaar. Niet onverdienstelijk dacht ik zo, een kritische noot is echter dat er ieder jaar zo'n 25 mensen overlijden bij werkzaamheden op deze boten.
Na een paar daagjes Surfers Paradise pakken we de bus richting Brisbane. Hier ontmoeten we 4 Australische jongens waar we het Australisch Oktoberfest mee gaan vieren. En nu maar hopen dat de jongens ook zo aardig zijn om ons Brisbane te laten zien.

Ik sluit af met voor sommige van jullie een merkwaardige boodschap. Aangezien Sander wat minder centjes heeft gespaard als mij gaat hij voor onbepaalde tijd aan het werk. Ik daar en tegen wil maar al te graag een aantal echte Aussies leren kennen. Ik ga daarom vanaf maandag op 'jawel daar komt het' een boerderij aan de slag. Dit concept wordt WWOOF'ing genoemd maar hierover in mijn volgende verhaal vast meer. Dus vanaf maandag ben ik samen met mijn groene vingers voor onbepaalde tijd aanwezig in Ma Ma Creek. Kan ik mezelf na al dat gefeest weer is nuttig inzetten. We zullen zien wat dit avontuur me weer allemaal gaat brengen.

Ik zeg stekte allemaal. Ik denk aan jullie.

Dave

ps. Ik kijk nu naar buiten en voor het eerst in 2 weken zie ik de zon weer eens. Ik denk dat ik zo maar even lekker op het strand ga leggen. Niet verkeerd toch voor een woensdagmiddag ;)