Bollenboer in Nieuw Zeeland

Lieve allemaal,

Na weer een dag hard werken vind ik eindelijk wat tijd om een nieuw verhaal te plaatsen. De afgelopen weken heb ik weer een heleboel meegemaakt. Mijn nieuwe avontuur begon met het halen van mijn vlucht richting Nieuw Zeeland. Het was een lange reis maar inmiddels ben ik al weer ruim twee weken aan het werk bij Triflor NZ en heb ik het hier meer dan erg naar mijn zin. Laat ik bij het begin beginnen en eerst wat meer over mijn laatste dagen in Australië vertellen. De laatste dagen in Widgee stonden vooral in het teken van wachten en genieten. Wachten tot het water begon te zakken en genieten van mijn eigen huisje en de verhalen van Graham die maar bleven komen. Iedere dag bedachten we weer een nieuw uitweg richting Sydney en bijna iedere volgende dag werd deze uitweg weer geblokkeerd. Busmaatschappijen reden nog steeds niet. De weg naar Brisbane was nog steeds afgesloten en zelfs de wegen in Widgee en omgeving stonden nog steeds onder water. Gelukkig na een aantal droge en zowaar zonnige dagen verdween het water langzaam maar zeker. Weliswaar bleef er een groot spoor aan vernielingen achter, maar de opluchting bij iedere Australiër was groot. Men kon boodschappen doen (zover supermarkten iets op voorraad hadden, ik ben in supermarkten geweest waar weinig meer te krijgen was, alle versproducten waren verkocht en er was zelfs geen pakje sigaretten meer te koop) en na een spannende maar vooral eenzame 2 weken ervaringen delen. De opluchting bij mij was erg groot toen een vriend van Graham het vliegveld aan de Sunshine Coast voorstelde. Tickets waren duur maar beschikbaar en de wegen waren vrij naar dit gebied, twee uur ten Westen van Widgee.

Zondagavond een leuke laatste dag gehad met Margaret, Graham en David (Margaret’s gehandicapte broer). Ik ben zelfs persoonlijk door ze bij de luchthaven afgezet. Na een korte vlucht richting Sydney zondagavond laat en een kort nachtje op een houten stoel op Sydney Airport vetrok op maandagochtend mijn vlucht richting Christchurch. De stad die de laatste maanden veel wordt getroffen door aardbevingen. Alhoewel ik hier maar een nachtje verbleef hoopte ik het beste, mijn enige ervaring met deze natuurramp in Griekenland twee jaar geleden is meer dan genoeg. Toen ik woensdag te horen kregen dat er zojuist een naschok van 4.1 in Christchurch was geweest, moest ik wel lachen. Het geluk houd maar niet op.
Aangekomen in Nieuw Zeeland moest er te veel worden geregeld. Normaal gesproken doen we alles in ‘No Worries’ tempo, dit betekend 1 ding te gelijk. Dit keer moest alles in een middag gebeuren, mijn visum was dan wel aangevraagd maar er moest nog meer papierwerk worden geregeld. Er moest een belastingnummer komen en een bankrekening worden geopend. Oude kleren waren niet in mijn backpack te vinden, laat staan werkschoenen, tevens moesten de toiletartikelen worden aangevuld. Wat ook niet onbelangrijk was een plek om te slapen. Na hooguit 30 minuten slaap op een klapstoel was ik wel weer toe aan een normaal bed.

Mijn vliegtuig landen om twee uur Nieuw Zeelandse tijd en om half 7 ’s avonds zat ik in een Irish pub aan een welverdiend biertje, alles was geregeld. De laatste foto’s zijn weer verstuurd richting Nederland, oude shirts opgepikt bij de dump en 2de hands winkel en een matrasje gescoord op de grond voor 13 dollar. Op maandagavond in Christchurch waren alle hostels volgeboekt en eindigde ik in een gymzaal met matrasjes, laten we het erop houden dat ik erg moe was en overal had kunnen slapen. De volgende dag vetrok mijn bus richting Invercargill waar ik werd opgepikt door Simco. Hapje eten en kennis gemaakt met Triflor NZ en mijn collega’s / huisgenoten. De meesten van jullie weten dat ik jarenlang heb gewerkt in de bollensector bij Triflor Nederland. Diverse vrienden werken hier nog steeds en ik mag nog steeds op zaterdagmiddag langskomen voor een biertje en ‘goed gesprek’. Verhalen over de welbekende zaterdagmiddag borrel en de legendarische kerstbrunch klinken bij menig moeder in de gemeente Niedorp nog steeds als muziek in de oren. Niels Witsmeer was vorig jaar nog actief in Nieuw Zeeland en Rob is ook dit jaar weer present. Eerlijk gezegd keek ik er best naar uit om mij weer tussen de Hollanders te begeven. Inmiddels ben ik alweer ruim twee weken werkzaam en kan ik niks anders dan toegeven dat ik het weer tref.

Hoewel ik eerder in Zweden een huis deelde met 4 Zweedse dames en in Turkije zelfs met 5 dames kan niets tegen de postoffice in Wyndham op. Dit achterlijke grote huis deel ik met 5 Nederlandse knapen, allen uit de Noordkop. Vier jongens van de landbouwschool in Hoorn en een mede backpacker uit Schagen. In de afgelopen twee weken is er zo veel gelachen en gewerkt dat ik mijzelf afvraag of dit beide wel gezond is. Sinds dag 1 hebben we allemaal een bijnaam en gezamenlijk besloten dat we geen regels hebben in huis. Samen met ‘Boutjelos’, ‘Bertus Balzak’, ‘Smalle’, ‘Skilder’ en ‘Swans’ is werken in Nieuw Zeeland een groot feest. Hoewel werkweken van 80 uur de normaalste zaak van de wereld zijn worden er in de vrije uurtjes genoeg biertjes genuttigd en sterke verhalen verteld. Heerlijke Nederlandse humor en abnormale dingen doen. Boodschappen doen we standaard op zondagavond; 60 eieren, 30 broden, 18 liter sinnasappelsap, 2 potten pasta en pindakaas en een doos boter van 4 kilo. De caissière bij de lokale supermarkt kijkt raar op. Geloof me als je de week erop met precies dezelfde producten aankomt zetten omdat alles alweer op is heb je zelf de grootste lol.
Verder houden we van lekker eten. Iedere avond wordt er geweldig voor ons gekookt op het bedrijf en in het weekend gaan we standaard uit eten. Diverse stapavonden in de lokale pub zijn dingen waar je een week naar uit kan kijken, des te meer geniet je wanneer je met ze allen gezellig in een lege kroeg zit.

Mijn lange blonde haren en meestal verzorgde uitstraling hebben mij inmiddels een nieuwe bijnaam opgeleverd. Tegenwoordig ga ik niet meer als Kauf door het leven, in Nieuw Zeeland heet ik Surfdude. Al zittend op mijn heftruck geniet ik hier iedere minuut, ik heb een nieuwe verslaving te pakken. De komende weken staan er genoeg leuke uitje op de planning, tevens wil ik een aantal weken door Nieuw Zeeland reizen. Hoe, wat en wanneer zijn op dit moment niet belangrijk en dan ook niet aan de orde. Ik heb het hier onwijs naar mijn zin en we zien het allemaal wel.

In sluit dit verhaal graag af met een notitie waar ik niet trots op ben maar toch graag met jullie deel. In mijn eerste week had ik de ‘quote van de week’ al te pakken. Spelletjes, weetjes en raadsels zijn hier aan de orde van de dag. Triviant is hot en als wijsneus dacht ik wel even een goede eerste indruk achter te laten. Met ‘Geography is more my thing’ en vervolgens een week lang op iedere vraag die men aan mijn stelde het antwoord schuldig te blijven was mijn eerste indruk absoluut niet sterk!

Er zijn talloze dingen die ik meer uitgebreid kan vertellen maar zoals wel vaker zeggen foto’s meer dan duizend woorden.

Ik hoop dat jullie de Nederlandse winter nog een beetje overleven?

Ik denk aan jullie.

Dave / Surfdude

Ps. Ons motto; ´What happens on the island, stays on the island´