Lifing the dream like a king

Lieve allemaal,

Daar zit je dan, het is koud, de wind waait en buiten is het grauw en donker. De afgelopen dagen waar leuk maar zeker ook niet leuk. Mijn thuiskomst was geweldig en de feestdagen onvergetelijk. Naast dit alles gebeurde er iets afschuwelijks, wat de realiteit weer boven brengt. Vorige week is de vader van een van mijn beste vrienden overleden. Zeer plotseling hebben wij afscheid moeten nemen van een veelste jongen vader en vriend. Nogmaals wil ik benadrukken dat het leven een gift is en dat we er allemaal van moeten genieten, voor je het weer is het over.
Genoeg trieste woorden voor nu. Laat ik wat meer vertellen over mijn laatste 12 dagen, de reis naar huis, de geweldige thuiskomst en natuurlijk de wat vreemde maar erg gezellige kerstdagen en een knallend oud en nieuw. Ik werp nogmaals een blik naar buiten en het is inmiddels ook gaan regenen. Hoe typisch? Bij thuiskomst was het nog zonnig en windstil, het Nederlandse weer is helaas omgeslagen en echt dankbaar ben ik hier niet voor. Het is vreemd om thuis te zijn. Dezelfde mensen groeten je en er worden leuke praatjes gemaakt. Ik dacht dat er niets veranderd zou zijn, maar al gauw werd me duidelijk dat er wel degelijk dingen zijn veranderd. Zowaar niet eens in slechte zin, mensen veranderen, worden volwassen en iedereen maakt keuzes in het leven. Jordy en Kelly hebben inmiddels hun eigen plekje gevonden en Annika is ook een serieuzer pad ingeslagen. Als die-hard feestvierder was er gelukkig genoeg gezelligheid op het Paadje rond de kerstdagen te vinden. Maar laat ik voor de verandering beginnen bij het begin. In mijn vorige verhaal had ik het over mijn Advanced Dive Course. Inmiddels ben ik met vlag en wimpel geslaagd en mag ik overal ter wereld tot 30 meter diepte duiken.

De laatste dagen op Koh Tao vlogen om. De nacht-, diep- en wrak duik waar ik het in een eerder verslag al over had waren geweldig. Met de diep duik knalden we binnen een aantal seconden naar 30 meter. Vanwege de druk die er op deze diepte ontstaan kan je met normale flessen helaas maar maximaal 10 minuten op deze diepte blijven. Duiken is een serieuze sport, de theorie is dan ook best heftig en regels moeten altijd streng na worden geregeld. De diep duik was geniaal maar niets vergeleken met de nacht- en wrak duik. Geweldig om 's nachts met enkel een zaklamp de onderwater wereld te verkennen. Alles beleef je nog intenser en het was uiteindelijk de wrak duik die me helemaal heeft verkocht aan het duiken. Hoewel het wrak nog redelijk nieuw was voelde ik me net in de Titanic film zwemmen; Op zoek naar een pot vol goud.
Hoe snel je een band met iemand opbouwt als je reist bewees mijn verblijf op Koh Tao nogmaals. De nachten met de jongens van de duikschool waren echt geniaal. Gelukkig pakte we met ze allen de boot richting Koh Phangan voor de full moon party. Anders was het zowaar weer een zwaar afscheid geweest.

Op Koh Phangan werd ik opgewacht door mijn drie Engelse maatjes die ik eerder heb ontmoet in Cambodia. Het appartement was geboekt, de biertjes stonden koud en de fluoriserende verf was ingekocht. De 2 nachten op Koh Phangan zijn eigenlijk in een lange diepe alcoholische blur voorbij gevlogen. Wat een feest, wat een gekkigheid en wat een mensen. Stel je eens voor dat je met 30.000 mensen op het strand volledig los gaat. Vuurwerkshows en alcohol spelletjes zijn aan de orde van de dag en de hele dag door wordt er knetterharde muziek gedraaid. Ik dacht dat de full moon party zelf een groots feest was, het is echter de afterparty die me voor altijd bij zal blijven. Van de 30.000 waren er nog maximaal 1.000 over, iets meer ruimte dus op het strand en de muziek was deze avond ook iets minder commercieel, wat de sfeer absoluut ten goede kwam. Wat een avond leverde ook dit weer op.
Met een dikke kater werd er voor de verandering maar weer is afscheid genomen. Deze drie Engelse gasten waren voor mij absoluut een uitzondering op de regel. Overal waar je reist in Azie kom je groepen Engelsen tegen en geloof mij, niet altijd zijn ze zo aardig en open als deze gasten. Een van deze gasten is een professioneel pokerspeler en is inmiddels alweer vertrokken naar de Bahama's voor een 10.000 dollar toernooi. Niet slecht al zeg ik het zelf. Waarschijnlijk komen ze nu in februari naar Amsterdam om Ajax – Manchester United te bezoeken, ook weer een leuk uitje. Maar ik was gebleven bij het afscheid nemen en een boottocht die volgden om mij uiteindelijk naar de Westkust van Thailand te brengen.

Jullie weten hoeveel bussen, boten, taxi's, minivan's, vliegtuigen en tuk tuk's ik heb moeten bedwingen om deze reis in Azie te maken. Ik zal jullie eerlijk vertellen dat ik me op een keer na, nooit onveilig of misselijk heb gevoeld. Het klinkt raar maar reizen in Azie is zo goed geregeld, natuurlijk weet je dat het je tijd gaat kosten maar wanneer je dit feit uiteindelijk accepteert, is reizen in Azie eigenlijk best vermakelijk. Laat ik jullie al mijn leuke reisjes besparen, mijn enige drama tocht deel ik maar al te graag. Ik was al niet helemaal fit en het waaide flink, jullie voelen hem al hangen wanneer ik vertel dat het ook nog begon te regenen. Ik heb het hier over de boottocht van Koh Phangan richting het vaste land. Nog nooit heb ik me zo nerveus gevoeld. De golven waren zo hoog, de boot was natuurlijk zwaar overbelast en ging flink heen en weer. Ik had het eigenlijk best onder controle, tot dat de kapitein een allemachtige golf zag aankomen en de motor alvast uitschakelde. Iedereen hield zijn hard vast en laat ik zeggen dat het uiteindelijk een haartje scheelde of we waren omgeslagen. Gelukkig haalden we de overkant droog en kon de reis worden vervolgt richting het Westen.

In het Westen van Thailand heb ik mijzelf nogmaals getrakteerd op het goede leventje. Na een kort nachtje in Krabi pakte ik nogmaals een boot richting Railay, een resort achtige plaats waar de rijkere Europeanen vakantie vieren. Een luxe resort en een prachtig strand. Geen schrale backpackers maar daar en tegen ook Europese prijzen. Grappig om te zien hoe toerisme een bepaalde plek in een land zo kan beïnvloeden. Overigens 3 heerlijke dagen gehad op deze geweldige plek op aarde. Boeken gelezen, in de zon leggen en 's avonds lekker luxe eten onder het genot van een glaasje wijn. Heerlijk uitgerust was daar ineens mijn laatste avontuur op deze reis. Zo raar wanneer je ineens beseft dat je nog maar 4 dagen te gaan hebt. Wat er dan door je hoofd gaat is echt moeilijk te omschrijven. Zoals reeds eerder aangegeven keek ik er onwijs naar uit om huiswaarts te keren, maar het is toch een einde van een unieke periode. Wat ik vervolgens mij heb voorgenomen spreekt natuurlijk voor zicht; laten we dan maar onwijs genieten van de laatste dagen...

Aangekomen op Koh Phi Phi werd al gauw duidelijk dat ik me geen beter laatste bestemming kon wensen als dit backpacker whalhala. Overal waar je kijkt zie je backpackers en dat resulteert in een relaxte sfeer en een gruwelijk nachtleven. Al snel leerde ik drie gezellige Australiërs kennen waar ik mijn laatste dagen mee ben opgetrokken. De nachten waren lang en de dagen op het strand super gezellig. Op Koh Phi Phi is er altijd een reden om te feesten. Ik ging hierheen om een aantal Ierse vriendinnen te bezoeken, maar uiteindelijk heb ik deze niet eens gezien. Iedere avond kwamen we weer andere gezellige mensen tegen. De details zal ik voor me houden maar wat er in die drie nachten is gebeurd kan alleen al een boek opleveren.
En dan daar vanuit het niets is het moment daar. Ik zat op de boot richting Leonardo Di Caprio zijn strandje in de gelijknamige film The Beach en ik werd met een steen in me maag geraakt. Ruim 15 maanden zijn ineens omgevlogen; zoveel unieke mensen, geweldige ervaringen en onwijze avonturen. Gelukkig kan ik nu meedelen dat ik het geweldig vind om weer even thuis te zijn maar op dat moment zag ik er aardig tegen op. Ik weet niet of het de geweldige laatste weken waren of de 55 uur durende reis richting Amsterdam die me in een negatieve sfeer brachten. Gelukkig sloeg dit gevoel al snel om naar enthousiasme en begon ik echt uit te kijken naar een hereniging met mijn familie en vrienden.
Over mijn 55 uur durende reis richting Nederland kan ik kort zijn. Een lange lange, erg lange zit. En dan na 1 boot, 2 taxi's, 2 VIP bussen, 2 minivan's, 1 tuktuk en 2 vliegtuigen sta je ineens in een korte broek met kippenvel op je armen bij de bagageband. Ineens ga je denken en begint het malen. Wie zal er staan in de terminal? Het was een doordeweekse dinsdagmiddag, iedereen werkt en is druk voor de feestdagen. Ik knal me backpack nog eenmaal over de schouder en stap met de borst naar voren door de automatisch openslaande deuren. Een traan trekt over mijn wang en daar na 15 maanden wordt ik herenigt met Moeders, Annika en Jos. Een flinke glimlach ontstaat op mijn gezicht als ik ook Oma Buis, Cees en Magriet een dikke knuffel geef. Vanuit het niets begint het ineens te rommelen en een groep jongens komt ineens al hossend en zingend de hoek om snellen. Ik begin te tellen en raak al snel de tel kwijt. Wat er op zo'n moment door je heengaat is niet te omschrijven. Een warm gevoel, blijheid en al snel wordt me duidelijk om heerlijk het is om weer thuis te zijn. Iedereen nogmaals bedankt, ik vond het geweldig dat jullie er allemaal waren.


De avonden en dagen die volgden vlogen voorbij. Iedere dag stond er weer een uitje of leuk feestje op de planning. Shoppen met An in Alkmaar, kerstdiner met de familie op het Paadje, de avonden in het plaatselijke cafe waren al niet meer op 1 hand te tellen, housefeestje in Amsterdam, nieuwjaarsduik met de jongens in Callantsoog en gister zijn we zelfs met de Casa di Paadje naar de film geweest.
Inmiddels staat de Smart met kinderliedjes stikkers ook weer voor de deur. Jullie lezen het goed, na anderhalf jaar lang leven de lol gaat ineens de wekker weer om 7 uur. Dave is geen backpacker meer, maar salesmanager. Voorlopig ben ik weer even in Nederland, maar voor hoe lang dit duurt weet niemand?
Volgend weekend vlieg ik met me moeder naar London voor een sollicitatie en een weekendje shoppen. Veel verwacht ik niet van de sollicitatie, maar wanneer ik wordt aangenomen wordt ik gebommardeerd tot Contiki reisleider Europa. Wat dit allemaal inhoud kan ik jullie op dit moment ook nog niet vertellen maar wie weet in een volgend verslag meer..

Ik wil iedereen nogmaals bedanken voor jullie geweldige reacties. Deze zijn altijd helemaal top om te lezen. Een ding is zeker ik ga het verhalen schrijven enorm missen.

Spreek jullie snel.

Dikke kus,

Kauf