Van Private Kiwi Experience naar Pussywagon

Lieve allemaal,

De zon schijnt, in je rechter hand een ijskoud biertje en in je linker hand een peukie, uit onze hippe camping radio klinkt een nummertje van The Gaslight Anthem en ineens zit een campingstoel lekker. Ervaring in dit speciale wereldje was niet aanwezig, of moet ik de avonturen op de camping bij Oma Buis in Enkhuizen en het wilde avontuur op camping 't Witte Hek meerekenen. Maar ik ben nu toch echt om, camperen is een groot feest!

Inmiddels hebben we onze Private Kiwi Experience op meer dan 15 campingsites geparkeerd en laat ik het zo zeggen Zweedse dames zijn hier schaars. Na een aantal nachten op het eigenlijk iets te dunne matrasje begonnen de eerste opmerkingen van mijn reismaatje te komen. De zandvliegen die ook in grote getallen aanwezig zijn op deze campingsites maken het campingleven er niet aangenamer op. Ondanks dit alles kan bij mij het camperen niet meer stuk. Het reizen in een auto en de vrijheid die hier bij komt kijken is fenominaal. Plannen is nooit mijn grootste hobby geweest en mensen met een Lonely Planet in hun hand verafschuw ik meteen. 'S ochtends wordt je wakker en na een stevig ontbijtje, ga je de weg op. We zien wel waar we stranden en onderweg maken we genoeg refreshment stops. IJsje hier, lunchen daar en natuurlijk doen de sigaretten en bier pauzes het altijd goed. Morgenochtend pakken we de ferry richting in het Noordereiland. De afgelopen dagen waren weer prachtig te noemen, daarom een speciaal verhaal over onze laatste dagen op het Zuidereiland. Van klaverjassen tot dronken worden tijdens de lokale bingo. Van zeehonden en pinguins tot het beklimmen van een gletsjer, het waren weer een aantal wilde dagen.

Mijn vorige verhaal heb ik geplaatst in Timaru, de enige stad in Nieuw Zeeland waar niets te beleven valt. Na een hapje eten, bezoekje aan de bioscoop en een nachtje kamperen op een parkeerplaats werd het tijd om onze trip te vervolgen. Onze eerste stop aan het strand werd meteen een speciale. Het strand wat vol lag met 'keil-stenen' was het bezoeken al waard, maar bij aankomst zat er ook nog een zeehond op ons te wachten. Normaal gesproken liggen deze beesten de hele dag maar een beetje te zonnen, zowaar was dit een gezellig beestje want hoe dichter wij in de buurt kwamen hoe meer hij bewoog en geluid maken ging hem ook goed af. Onze 2de stop was bij de Maori Boulders, deze allemachtige grote ronden stenen deden me denken aan de zomer van 2008, Mini Piratenfestijn. Weten jullie nog jongens, het grapje van de voetbal vol met stenen? Na wat actie foto's van deze mystireuze ballen op het strand hadden we nog een kleine 100 kilometer te gaan langs de Oostkust. De Oost en Westkust van Nieuw Zeeland verschillen zo onwijs veel van elkaar. Langs de Oostkust is het veelal vlak en zijn er talloze boerderijen te vinden. De Westkust bestaat uit Nationale Parken en een aantal kleine dorpjes waar meer campers dan gewone auto's rijden.

Voordat we op zoek gingen naar een juiste campeerplek hadden we nog 1 stop gepland. Omeru schijnt de plek te zijn om pinguins in het wild te zien. De laatste keer dat ik in Artis ben geweest is eeuwe geleden en pinguins kom je nu niet dagelijks tegen, dus eerlijk gezegt keek ik hier best naar uit. Om even in de Australische trend terug te komen, Dave en dieren gaat natuurlijk niet samen. Jullie raden het al, geen pinguins natuurlijk.
Als overnachtingsplek kozen we voor het Holidaypark in Ranfurly. Als het goed was viel hier niets te beleven en het plan was dan ook om nuchter en vroeg naar bed te gaan. Zoals wel vaker beslist het lot anders. De campingeigenaar deelde vrolijk mee dat het happy-hour en bingo avond was in de lokale pub. We willen natuurlijk ook de locals leren kennen, dus toch maar even een kijkje nemen. Het hele dorp was uitgelopen met als gevolg een overvolle en super gezellige buurtkroeg. Een paar uur en flink wat biertjes later, waren we de laatste die de bar verlieten. Een avondje gezellig bier drinken met de Kiwi's kon ook weer van ons To-do lijstje af.

De volgende dag wilden we gaan mountainbiken, op zich al een mooi verhaal. Na al dat gezuip van de afgelopen dagen werd het tijd om weer iets actiefs te gaan doen en dit hebben we geweten. Het dorpje Alexander staat landelijk bekend als mountainbike whalhalla. Bij de lokale fietsenwinkel 2 mountainbikes opgepikt en gevraagd voor het meest extreme parkour in de omgeving. Ik weet niet meer wie van ons met het mountainbike idee is gekomen, maar de uren die volgde waren 'allemachtig' te noemen. 2 nuchtere Noord-Hollandse jongens die na 6 maanden bier drinken het zwaarste mountainbike parkour in Nieuw Zeeland denken te bedwingen, dat werkt natuurlijk niet. Er is meer naast de fiets gelopen dan dat er daadwerkelijk gefietst is, we zijn verdwaald geraakt, de ketting is er meer dan 10 keer afgelopen en na 4 uur fietsen waren we zowel letterlijk als figuurlijk gebroken. Snel de fietsen ingeleverd en lekker de auto in, zonnebril op, muziek aan, biertje erbij, we kwamen samen overeen dat dit meer onze reisstijl was.

Via de Haast-pas, een nachtje in Haast waar de lokale pub ook weer werd bezocht en goedgekeurd en een heerlijke lunch op een zalmboerderij, zijn we richting de Gletsjers gereden. Van verschillende mensen hadden we al vernomen dat een gletsjertour een absolute aanrader was en ik moet deze mensen echt gelijk geven. In onze hike outfit aangevuld met speciale ijsschoenen hebben we een volle dag op een gletsjer rond gebanjerd. Steil omhoog, door kloven en tunnels, dit alles was met een leuke gids die veel interessante verhalen over deze natuurwonders had te vertellen een super dag.
Deze dag moest natuurlijk knap worden afgesloten. Een nachtje in een hostel en gezellige avond in Frans Jozef, waar we overigens volledig van de pooltafel zijn afgeveegd door 3 Canadeese dames. Ik moet toegeven dat ze gekleed waren om onze aandacht van het spelletje af te houden. Als is dit natuurlijk geen excuus om van een vrouw te verliezen met biljarten.

De volgende dag flink wat boodschappen gedaan en ons weer klaargemaakt voor een nieuw campeer avontuur. Voordat we de wildernis in doken hebben we eerst nog een bezoekje gebracht aan de Montey's Brewery. De tour stelde niet zoveel voor, maar het proeven maakten een hoop goed. 8 verschillende biertjes en een leuke groep maakte hier ook weer een gezellige middag van. Ondanks dat het grootste gedeelte van de bier-proef-groep de kroeg in dook, besloten wij om 'verstandig' door te rijden. Aangekomen bij de Punaki rotsen en Blowholes even wat foto's gemaakt en hierna zijn we samen de keuken ingedoken voor een nieuwe aflevering van '5 sterren koken met Niels en Dave'. Ook hier kan ik weer vele verhalen over schrijven, Niels laat water nog aanbranden en ik moet toegeven dat mijn kookaspiraties de laatste weken flink zijn geslonken.
Enigsinds teleurgesteld omdat er weer alleen maar opa's en oma's op de camping stonden raakten we aan de praat met een Nederlands stel uit Den Haag, Cees en Sylvie. Dit klikte wel aardig aangezien we de volgende dag weer naar de supermarkt konden voor een nieuw krat bier en pakje sigaretten. Al weken, wat zeg ik maanden droom ik over ouderwets een kaartje leggen. De avond kon helemaal niet meer stuk toen we het over de klaverjasdrive in de voetbalkantine kregen. Cees en Sylvie waren ook al een aantal maanden op zoek naar klaverjasmaatjes. Noem het toeval maar de avonden die volgde kwamen we bij iedere camping dit gezellige stel tegen. Vanzelfsprekend iedere avond kaartje leggen en sterke verhalen vertellen. Dit waren absoluut stuk voor stuk top avonden, die voor de nodige zware ochtenden hebben gezorgd. Niels die we het eerst hebben moeten leren kwam na 3 'boompies' als winnaar uit de bus. Wellicht dat het aan de Rotterdamse variant lag, of moet ik toch wat vaker de derde zaterdagavond van de maand doorbrengen bij vv Nieuwe Niedorp want ik werd gewoon laatste.

'S avonds was het elke keer gezellig maar overdag hebben we gelukkig ook niet stil gezeten. In het Abel Tasman Park hebben we een groot gedeelte van de bekende Abel Tasman Coast Track gelopen. Door de watertaxi zijn we 's ochtends weggebracht en het was tegen etenstijd toen we onze weg terug hadden gevonden. Niet zo spectaculair als de tocht naar de Mueller Hut, maar deze 28 kilometer waren toch ook best pittig. Langs gouden stranden, prachtige baaien en aan onze linker hand de te blauwe zee, moet ik meer zeggen.

Na al onze prachtige wandeltochten en diverse tourtjes waren we beide toe aan een stukje 'luie vakantie'. Het klinkt natuurlijk leuk elke dag vroeg op en een heleboel mooie dingen zien, maar het moet natuurlijk wel vakantie blijven. Via een aantal internationale vrienden ben ik er al een aantal keer aan herinnerd, St. Patricksday. Deze Ierse feestdag scheen groot gevierd te worden in Nelson. Dus wij na het Abel Tasman Park koers gezet richting de Suncapital of Nieuw Zeeland. Als verblijfplaats kozen we voor een hostel genaamd, Paradiso. De naam zegt eigenlijk al genoeg, bij aankomst wisten we meteen dat we in de gevarenzone zaten. Zwembad, sauna, hotpool, volleybal veldje, muziekje erbij, practig weer en een heleboel 'mooie' gezellige mensen op de ligbedjes rond het zwembad. Na een memorabale St. Patricksday heeft het ons uiteindelijk 5 dagen gekost om deze stad te verlaten. Iedere dag leerden we weer nieuwe mensen kennen bij het zwembad of 's avonds in de clubs. Queenstown is dodelijk voor lichaam en geest. Nelson misschien nog wel dodelijker, en het ergste van alles nog steeds geen Ana en Eva ;).

Vanmiddag hebben we onze tijd op het Zuidereiland afgesloten met een wijntour. Vanwege de vele zon uren staat deze omgeving bekend als wijnparadijs. Zien jullie ons al zitten tussen de kenners in het 'wijn busje'. Vanmiddag was het toch echt zo ver, van wijnproeferij naar wijnproeferij. Als lunchen kozen we net als als onze groepsgenoten voor de 'Anti pasta platter'. Normaal gesproken kiezen we altijd standaard Vis en Chips, maar dit leek ons niet echt op de plaats tussen dit soort mensen. Laat ik het zo zeggen, na 30 wijntjes geproefd te hebben heb je met iedereen de grootste lol. Ook deze middag was weer om in te lijsten en welke backpacker kan nu zeggen dat hij naar een wijnproeferij is geweest. De mensen die Niels kennen, zullen zich afvragen hoe ik hem zo gek heb kunnen krijgen. Laten we het erop houden dat onze dagen in Nelson erg gezellig waren!!!

Vergeet ik bijna de titel van dit verhaal aan jullie uit te leggen. Ik moet helaas meedelen dat de Private Kiwi Experience niet meer bestaat. Over aandacht niet te klagen, maar Zweedse dames werden er niet mee aangetrokken. Onze auto gaat vanaf nu door het leven als Pussywagon. Dus onze zoektocht naar Ana en Eva gaat verder op het Noordereiland in de Pussywagon, ik zeg als dit maar goed gaat.

Op naar de ferry, volgende week bezoeken we een rugbywedstrijd. Ook staan raften en de skidive op het programma. Oftewel genoeg om naar uit te kijken.

Bedankt voor jullie te gekke reacties. Doet me goed.

Ik denk aan jullie.

Dave