Barre Verhalen

Lieve allemaal,

Een jaar of 7 a 8 geleden waren er 8 jongens uit de gemeente Niedorp, zij noemde zich de ‘barrevente’. Dit omdat zij altijd overal aanwezig waren, het ieder weekend gekker en gekker moest en doordat er altijd bizarre dingen werden meegemaakt. De titel van dit verhaal moet jullie dus eigenlijk al genoeg zeggen. De afgelopen weken waren weer te divers. Een typisch gevalletje van het ene verhaal is nog mooier dan het ander. Het begon allemaal met de Otago Rail Trail, een meerdaagse fietstocht dwars door de heuvels van Southland. Ja, jullie lezen het goed, Dave is op fietsvakantie geweest en het was helemaal super. Tevens heb ik definitief afscheid genomen van Triflor NZ en de Postoffice. Emotioneel maar met een heleboel speciale ervaringen rijker begon ik aan een nieuw avontuur. Al liftend heb ik mijn weg richting Auckland proberen te vinden. Zo meteen zal ik jullie meer over dit onwijze avontuur vertellen. Straks ook meer over het feit dat ik mijn ticket richting Perth met een week heb verzet. Dit vanwege een reden waar jullie misschien niet van opkijken. Ik moet toegeven dat ik er tot op heden weinig over heb geschreven. Ondanks dat er natuurlijk genoeg over te schrijven valt!
Maar laat ik beginnen met mijn fietsvakantie. Iets wat ik mijzelf nooit had zien doen, maar achteraf had ik het voor geen goud willen missen.

Samen met Mark Wester heb ik de Otago Rail Trail per mountainbike voltooid. Deze fietstocht is vooral bekend onder Nieuw Zeelanders, ieder jaar zijn er ruim 10.000 toeristen die de track volbrengen. Dit gebeurd gelukkig vooral rond de zomermaanden, aangezien het flink kouder begint te worden in Nieuw Zeeland waren er nauwelijks mensen op de track te vinden. Heerlijk om kilometers te fietsen zonder iets of iemand tegen te komen. De locals waren al lang blij dat er eindelijk weer wat mensen langskwamen. Musea werden speciaal voor ons geopend, pub’s bleven langer open en iedereen was in voor een praatje.
De Rail Trail is in de begin jaren van de 20ste eeuw aangelegd om alle goudzoekers in de omgeving van spullen te voorzien. Toen de Trail in 1921 werd voltooid was de goudkoorts echter al lang over. Door de jaren heen is de 150 km tellende track omgetoverd tot een prachtige mountainbike track. Bewapend met een Giant mountainbike met 21 versnellingen en 2 fietstassen begonnen Mark en ik aan onze tocht. Aangezien ons motto; ‘ het moet wel vakantie blijven’, hoog in het vaandel stond hebben we er uiteindelijk 4 dagen over gedaan. Diverse side-tracks en culinaire stops hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat we in 4 dagen rijd ruim 215 kilometer hebben gefietst. We hebben een privé rondleiding gekregen bij het Hayes Engineering museum en we zijn zelfs een berg opgefietst. Heerlijk om alla Richard Virenque de Bolletjestrui te veroveren. Verder verbleven we iedere nacht in luxe chalets of zelfs hotelkamers. Overdag volop genieten door middel van een lekkere kop koffie met carrot cake en een uitgebreide lunch. ’S Avonds werd er gedineerd waarbij de flessen wijn natuurlijk niet konden ontbreken. Ik kan deze fietstocht aan iedereen aanraden, de natuur is zo divers. Het ene moment fiets je door tunnels en over bruggen, 10 minuten later sta je een lekke band te lappen tussen de schapen langs een sprookjesachtig beekje.

Bij thuiskomst stonden er nog een paar dagen in de Postoffice op de planning. Een aantal dagen waarin ook weer veel gebeurde. Zo zijn we een volle dag bezig geweest om de Postoffice te ontsmetten. Achteraf gezien viel het nog mee aangezien het ons in Februari bijna 2 volle dagen koste. Verder heb ik al mijn kleren maar weer is gewassen en heb ik daarbij afscheid moeten nemen van een aantal spullen. De joggingbroek die ik van mijn reismaatje Niels heb georven zal ik misschien nog wel het meest missen. Vervolgens mijn backpack weer ingepakt en met een beetje proppen en stampen paste alles erin. Verder hebben we een avondje shotjes gedronken met het lokale rugbyteam in de Wyndham pub. Ook hebben we de Hangover 2 gezien, absoluut weer een topper. Na een aantal gezellige avonden met de overgebleven bewoners van de Postoffice werd het dan toch echt tijd om afscheid te nemen. Onze laatste avond werd al Corona drinkend doorgebracht, een prima afscheid van een unieke periode.

Op woensdagochtend was het tijd voor mijn nieuwste uitdaging, liftend mijn weg richting Auckland vinden (ruim 1600 kilometer). Al terugkijkend op mijn liftavontuur kan ik maar een ding concluderen. Al zal ik het 100 zo niet 1000 keer overdoen, nooit zal ik zo’n geweldige trip hebben. In zo’n korte periode heb ik zoveel gezellige en unieke mensen ontmoet, onbeschrijfbaar.
Mijn eerste stop was Dunedin, ik stapte de Postoffice uit en daar stond ik dan met mijn duimpje omhoog. Ik weet niet of het toeval was maar de eerste de beste auto nam me gelijk mee. Na nogmaals 2 keer 10 seconden wachten op een volgende lift werd ik netjes in het centrum van Dunedin afgezet. Hier zou ik voor 1 nachtje blijven om vervolgens de volgende dag door te reizen naar Christchurch. In Dunedin had ik afgesproken met een meisje die ik eerder tijdens het stappen was tegen gekomen, we zouden samen gezellig even een drankje doen. Dit drankje werden er een aantal meer en voor ik het wist werd ik de volgende dag niet wakker in het hostel wat ik eigenlijk had geboekt. Uiteindelijk ben ik een week bij Anna gebleven, ik heb zelfs mijn vliegticket met een week verzet. Laten we het erop houden dat het een gezellige week was waarin veel leuke dingen zijn gebeurd. Het feit dat ze Anna heet en ik haar vanavond in Auckland weer zie laten we maar toeval noemen, maar hierover straks meer!
Vanuit Dunedin kreeg ik een directe lift naar Christchurch. Een rit van ruim 400 kilometer, ik was blij dat ik niet hoefde over te stappen en het meisje dat mij een lift gaf was dankbaar voor het gezelschap. Vervolgens de bus richting het centrum gepakt waar ik een nachtje bij Ruud Vlaar kon verblijven. Ruud heb ik via via leren kennen en zijn we tijdens het reizen meerdere keren tegengekomen. Al met al een gezellig avond waarin de nodige herinneringen werden opgehaald.

Hoe geweldig bovenstaande verhalen ook zijn, dit is niets bij het komende verhaal wat ik jullie nu zal vertellen. De laatste drie dagen van mijn liftavontuur zullen mij misschien nog wel het langst bijblijven. Zoals wel vaker de afgelopen maanden vielen alle stukjes weer op de juiste plaats. Als ik achteraf terugkijk op wat me de afgelopen dagen toch weer allemaal is overkomen kan ik simpelweg niet stoppen met glimlachen. Het is niet dat mijn liftavontuur vanuit Christchurch zo soepel begon, in tegen deel na 2 uur wachten langs een vrij drukke kruising net buiten het centrum was er nog niemand gestopt. Wachten is nu niet echt mijn grootste hobby, de minuten kropen voorbij en na de nodige sigaretten begon ik me toch echt zorgen te maken. Als lifter moet je allereerst schijt aan alles hebben, niet iedereen kan het waarderen dat je langs de kant van de weg staat te bedelen om een ritje naar de volgende stad. Sommige mensen lachen en steken vrolijk hun hand op, anderen daar in tegen toeteren drie keer en begroeten je rustig met de middelvinger. Het is op het begin even wennen maar je blijft netjes glimlachen en blijft hopen op die ene auto die stopt. Als er na ruim 2 uur eindelijk een auto stopt kan ik mijn geluk niet op, mijn backpack voelt ineens als een veertje aan en al rennend naar de betreffende auto zie ik de bestuurder uitstappen. Een mooie blonde vrouw van +/- 35 jaar en ze begroet me netjes. Vervolgens draait ze zich om en doet haar auto op slot, ik besef ineens dat ze haar auto zojuist langs de kant van de weg heeft geparkeerd. Ik kijk haar nog vragend aan, maar ze stapt zo de bloemenwinkel in die aan de overkant van de straat is gevestigd. Ik kan jullie vertellen dat je op zo’n moment goed door de grond heen kan zakken. Direct besluit ik me niet te laten kennen, ik stap de bakkerij die naast de bloemist is gevestigd binnen en trakteer mijzelf op een uitgebreide lunch. Even dwalen mijn gedachten af, wellicht is het verstandig om mijn liftavontuur in te wisselen voor een vliegticket richting het Noorden. Uiteindelijk weet ik mijn moed nogmaals bij elkaar te rapen en ik ga stug voor de bloemist staan. Laat die mensen maar lachen en ik besluit net zo lang te blijven wachten op een lift, al zal ik tot de volgende dag moeten blijven staan.
Een half uur later begint de verveling weer toe te slaan, waardoor ik niet eens door heb dat er een blauwe sportwagen stopt (lees; Holden Commodore V8 ). De bestuurder drukt enkele malen op de toeter en Dave ontwaakt uit zijn droomwereld. Ik loop rustig in de richting van de auto en ik zie het geblindeerde raampje langzaam zakken. Barry White met Can’t get enough of your love baby klinkt uit de speakers en de bestuurder heeft eigenlijk een iets te mans zonnebrilletje op. Hij weet dat hij de trotste bezitter is van een allemachtig mooie sportwagen en het feit dat hij dit ook uitstraalt bevalt mij wel. Ik stap in en we beginnen met het standaard verhaaltje. Al snel komen we erachter dat we beide Dave heten en veel gemeen hebben. De komende 4 uur vliegen eigenlijk voorbij, voornamelijk praten we over het vrouwelijk schoon in ons leven en voor ik het weet komen we aan in het Noorden van het Zuidereiland. Dave mijn nieuwe reisgenoot is 57 jaar, levensgenieter pure sang en is ruim 10 jaar geleden al met pensioen gegaan. Tegenwoordig is hij in zijn tweede jeugd aangekomen en date er rustig op los. Vanzelfsprekend kan ik het redelijk met deze beste man vinden en de drie dagen die volgen zijn eigenlijk te mooi om op papier te zetten!

De eerste nacht sliep ik samen met Dave in een hotel in Blenheim. Hij gaat ’s avonds op date met een vrouwtje uit de buurt, terwijl ik gebruik maak van de minibar en het filmkanaal. De volgende dag gaan we gezamenlijk over met de ferry richting het Noordereiland. Hier was ik de volgende twee dagen te gast bij Dave en een van zijn vriendinnen. Uiteten in luxe restaurants met bekende mensen uit de Nieuw Zeelandse politiek, ik verbleef in een villa met uitzicht op de haven en ’s avonds het nachtleven van Wellington verkennen. De eerste stapavond was al legendarisch te noemen. Samen met een 57 jarige man op jacht tot 4 uur 's ochtends, geloof me dit levert genoeg hilarische momenten op.
Het is echter de 2de stapavond die me voor altijd zal bijblijven. Dave en Dave (zo stelden we ons aan iedereen voor) werden uitgenodigd bij een borrel op het werk van een van zijn vriendinnen. Op zich alweer een uniek moment, een 23 jarige met een fles wijn in zijn hand en een 57 jarige met een six pack Amstel Light onder zijn arm komen een zaaltje binnen met enkel onbekenden. Al snel hebben we de lachers op onze hand en dat was het begin van een lange nacht in Wellington. Ik raakte aan de praat met 2 jonge dertigers die mij graag het echte uitgaansleven in Wellington wilden laten zien. Ik als feestbeest kan hier natuurlijk moeilijk nee tegen zeggen. Voor ik het wist zaten we in de taxi richting een van de meest luxe restaurants in Wellington. Het eten wat we daar voorgeschoteld kregen was geniaal en de uren die volgen de overtreffende trap van geniaal. Ik werd voorgesteld aan alles en iedereen en in elke club werden we met open armen ontvangen. De reputatie van mijn beide gastheren is mijn ontgaan en achteraf wil ik die misschien ook niet eens weten. Maar wanneer ik achteraf terug denk aan deze avond kan ik niets anders dan concluderen dan Kiwi’s echt te aardige mensen zijn.
De volgende dag afscheid genomen van mijn gastheer Dave en dat viel best zwaar. Grappig om te zien hoe je in 3 dagen een band met iemand kan opbouwen die ruim 30 jaar ouder is. Door al dat gefeest van de afgelopen dagen verloor ik echter weer een aantal kostbare dagen van mijn liftavontuur. Mede door het slechte weer heb ik daarom mijn ski-dive avontuur in Taupo laten vallen. Hopen dat ik hier in Australië nog tijd voor weet te vinden, maar dat moet vast goed komen.

Op naar mijn laatste avontuur in Nieuw Zeeland dan maar. Op dit moment zit ik in Auckland, morgenmiddag vertrekt mijn vlucht richting Perth. Nu maar hopen dat ik deze vlucht ga halen, mijn gevoel zegt dat wanneer ik deze vlucht niet pak, ik nooit meer weg kom van dit unieke eiland. Ik heb gister de hele dag in een bus doorgebracht om vanuit Wellington naar Auckland te komen.
Vanavond ontmoet ik Anna uit Dunedin nogmaals. Zij heeft een training voor haar nieuwe baan hier in Auckland, aangezien zij vandaag jarig is en niemand had om die verjaardag met haar te vieren heb ik mij maar aangeboden!!! Dus vannacht voor mij geen stinkende dormroom in een backpackers hostel maar een luxe hotelkamer! Ik zeg een beter afscheid van mijn Nieuw Zeeland avontuur had ik mij niet kunnen wensen.

Voorlopig was dit mijn laatste verhaal vanuit Nieuw Zeeland. De volgende keer vast meer over mijn avonturen aan de Westkust van Australie. Wat ik hier ga beleven is ook voor mij nog een verassing! Ik ben benieuwd naar jullie kermisavonturen? Zo langzamerhand is het festival seizoen ook begonnen, veel plezier allemaal.
Jullie reacties zijn geweldig om te lezen en de roddels die ik zo nu en dan ontvang doen het altijd goed. Bedankt en Geniet!

Denk aan jullie.

Dave