Regen in het kwadraat!

Lieve Allemaal,

Regen + regen is zonnenschijn zou je zeggen. Voor Oost-Australie is dit helaas niet het geval. Na 10 dagen regen in Biggenden zit ik nu al ruim een week vast in Widgee. Inmiddels is een groot gedeelte van de staat Queensland uit geroepen tot rampgebied. Gister zijn in Toowoomba 8 mensen omgekomen door een modderstroom, 72 mensen worden nog vermist. Alle snelwegen richting het Noorden en Zuiden zijn afgesloten. Vliegvelden worden tevens een voor een gesloten, de busmaatschappijen rijden al weken niet meer en ook de Australische NS kapte er gister mee. Over 6 dagen vetrekt m’n vlucht vanuit Sydney richting Nieuw Zeeland. Helaas zit ik 1.200 km ten Noorden van Sydney. Hoe de hel ga ik ooit mijn vlucht halen?

Over mijn reis richting Sydney en Nieuw Zeeland in een volgend verhaal meer. De afgelopen weken is er ondanks al de regen weer genoeg gebeurd. Ik denk dat jullie allemaal hebben kunnen merken dat het weer de afgelopen weken wat van slag was. In Amerika hebben mensen voor het eerst een witte kerst gevierd. In Europa was het ook goed mis. Vliegveld Heatro is meerdere dagen afgesloten geweest en in Nederland is er ook weer genoeg sneeuw gevallen. Dit alles was niets vergeleken met de omstandigheden hier in Australie. Toen ik rond de kerstdagen het nieuws volgde moest ik wel even slikken. Hoe kan een land zo divers zijn?

Op Tasmanie, een eiland ten Zuiden van Melboure keken mensen wel raar op toen ze ‘s ochtends wakker werden. Ondanks de minimum temperatuur van 10 graden lag er sneeuw. Terwijl de mensen in het Zuiden nog aan het bijkomen waren hadden de mensen in West-Australie andere zorgen. De hitte en droogte heeft tot diverse bosbranden geleid. Hierbij komt dat diverse stranden zijn afgesloten vanwege haaien. Afkoeling zoeken was dus lastig voor de mensen in het Westen. Zoals jullie weten bevind ik me niet in Zuiden of Westen maar in het Oosten van Australie. Hier hebben we al enkele weken te maken met overmatige regenval. En dan heb ik het niet over 20 a 30 mm per dag. Hier in Australie valt rustig 200mm in 24 uur. Steden als Rockhampton en Bundaberg zijn al weken onbereikbaar. Cairns en Townsville zijn getroffen door een aantal zwakke siclonen. Oftewel de hele Oostkust is een grote puinhoop.

Ik bracht de feestdagen door in de omgeving van Biggenden, bij Petronella, Rodney en familie. Achteraf gezien hebben wij geluk gehad. Al moet ik toegeven dat ik het redelijk benauwd kreeg toen Rodney mij vertelde m’n backpack in te pakken. Snel mijn spullen gepakt en geholpen met het verplaatsen van belangrijke spullen naar het hoge. Na een paar hachelijke uurtjes was de piek bereikt en begon de rivier langzamerhand te zakken. Na de feestdagen ging het rustig door met regenen. Mijn eerdere planning om voor 2 weken richting Melbourne te vliegen en zo wat zon en natuurlijk de Australian Open mee te pakken heb ik eerder al gedag gezegt. Nu ik al ruim een week vast zit op een berg in Widgee, moet ik toegeven dat ik in mijn leven betere keuzes heb gemaakt. Mijn 3de WWOOF avontuur is wederom een groot succes, echter het missen van mijn vlucht komt met elke druppel die uit de lucht valt dichterbij.
Voordat ik wat meer vertel over mijn nieuwe WWOOF avontuur eerst wat meer over mijn avonturen rond de feestdagen.

Het begon allemaal met mijn treinavontuur richting Bundaberg. Achteraf gezien vielen de 17! uur wel mee. Maar ik kan het moment nog goed voor de geest halen. Eerst met Sander en later met Gijs hebben we er vaak genoeg over gefantaseerd, de Zweedse Anna komt naast je zitten, 2 uur later ben je lid van de ‘Mile High Club’. Maar tot op heden vallen de reisgenoten zwaar tegen. Helaas trof ik het deze keer weer niet. Ik heb 16 ½ uur naast een vrouw gezeten die eigenlijk niet eens in haar stoel paste. Daarbij stonk ze, snurkte als een walrus en het ergste was dat ze de hele nacht door kleine scheetjes liet. God wat was ik blij toen de conducteur omriep ‘Next stop Bundaberg’.

De feestdagen staan hier in Australie in het teken van lekker eten, drinken en relaxen. Nu kan ik mij hier natuurlijk prima in vinden. Helaas verstoorde de regen een groot deel van onze plannen, maar in de 10 dagen dat ik in Biggenden was heb ik genoeg leuke dingen gedaan en gezien. De omgeving is prachtig, ik heb dan ook meerdere rondjes hardgelopen. Verder gekanoot, water was er tenslotte genoeg. Jagen stond zeker op mijn must-do lijstje. Ik kan jullie vertellen al lopend door de bossen met een geweer op je rug, ik voelde me net een kleine jongen op oorlogspad, geweldig.
Met kerst heb ik een Australische mis bijgewoond en verder genoten van een heerlijke lunch. Met oud en nieuw heb ik oliebollen gebakken, iets wat nog niet bekend was bij de Australiers maar zeker positief werd ontvangen. Zoals gewoonlijk vloeide de alcohol rijkelijk en ben ik voor het eerst dronken geworden van zelf gestookte rum. Een absolute aanrader al zeg ik het zelf.
Helaas geen sneeuw, kou en jagermeister voor mij met de nieuwsjaarduik. Wel heb ik de traditie in stand gehouden. Om 12 uur stond ik klaar voor mijn duik, niet in de zee maar in het zwembad. Het zonnetje scheen inmiddels en na een uurtje rond gedobberd te hebben heb ik met een koud biertje in mijn hand geproost op een gezond en gelukkig 2011 voor iedereen.
Voor het eerst de feestdagen zonder jullie in het buitenland gevierd. Ik ben blij dat ik met mijn Australische familie evengoed een gezellige en bijzondere tijd heb mee mogen maken. Met weer een aantal nieuwe vrienden rijker stapte ik op 2 januari in de auto. Ik werd persoonlijk door Petronnela en Rondey naar mijn nieuwe avontuur gebracht. Toen ik in Widgee kennis maakte met Graham moest ik wel even slikken. Een oude stinkende auto en vies mannetje dat mij de hand schudde, wij zouden zeggen ‘die vent geef ik nog geen stuiver’. Inmiddels heb ik mjjn geloof in vooroordelen redelijk onder controle maar enigsinds maakte ik me toch wel een beetje zorgen. Wat zal Graham uit Widgee mij nu weer te bieden hebben?

Nu bijna 2 weken met Graham en zijn (3de) vrouw Margarete op de ‘boerderij’ kan ik alleen maar beamen dat ik weer een bijzondere en leerzame tijd achter de rug heb. Bij deze besluit ik mijn vooroordelen voorgoed over boord te gooien want Graham komt zeker voor in mijn top 3 van meest Chaotisch en interessante Australiers.

Mijn tijd in Widgee was meer een all-inclusive vakantie. Aangezien ik bijna overal voor open sta en nog nooit op all-inclusive ben geweest heb ik zeker genoten van mijn verblijf op farmstay ‘Meanayou’. Heerlijk eten; ‘s ochtends pannenkoeken of bacon en eggs, ‘s middags pizza of sandwiches en ‘s avonds verzorgden Margerete een heerlijke maaltijd met aansluitend een desert gefabriceerd door Graham. Daarbij was de bierkoekast altijd rijkelijk gevuld, jullie begrijpen wel dat ik mijn hardlooprondjes de afgelopen weken heb verdubbeld.
Verder had ik de beschikking over een computer en het mooiste moet nog komen. Ik sliep in mijn eigen centerparks de luxe huisje. Eigen koekast, tv en badkamer en een uitzicht waar ik de rest van mijn leven wel wakker mee zou willen worden. De werkzaamheden die ik heb uitgevoerd deel ik graag met jullie, zover je grasmaaien en de afwas doen werkzaamheden kunt noemen. Gelukkig bleef er er genoeg tijd over om leuke dingen te doen. Samen met Graham diverse wandelingen gemaakt, een berg beklommen en een aantal middagen met een geweer op onze rug rondgelopen op zoek naar een groep wilde zwijnen.
Natuurlijk ook genoeg tijd besteed op mijn eigen veranda genietend van ‘de regen die maar bleef vallen’ en een goed boek. De meeste van jullie zullen er weinig mee hebben, maar ik wil jullie de Australische versie van onze ‘Saskia Noort’ niet weerhouden. Bryce Courtenay, wereldberoemd door de ‘Power of One’, later verfilmd met een hoofdrol voor ‘Morgan Freeman’ heeft een aantal unieke boeken geschreven die ik jullie zeker kan aanraden.

Een nadere toelichting over Graham kan in dit verhaal niet ontbreken. Deze 75 jarige man had familie van Wim Dekker kunnen zijn. Ik ben zelf ook geen lievertje en ben met de barrevente en NAT toch wel redelijk wat gewend. Maar wat deze man allemaal te vertellen heeft spand echt de kroon. En dan heb ik het nog nooit niet eens over zijn pech, ieder botje in zijn lichaam is meerdere keren gebroken en echt veel tanden zitten er niet meer in zijn mond. Een top 10 zou absoluut toepasselijk zijn maar niet reeel. Want ik denk dat Graham mij de afgelopen dagen wel 50 verhalen heeft verteld. Van bedreigingen, politie bureau opblazen en moord tot de trein missen in Noorwegen en naakt rond lopen in Tokio. Gelukkig ook genoeg leuke en interessante verhalen, maar het feit dat hij 3 maanden geleden met zijn auto over de poedel van zijn vrouw heen reed zegt genoeg. Inmiddels heeft hij al ruim 14.000 dollar moeten betalen voor het beestje aan operaties en is vorige week helaas voor zijn vrouw alsnog een pootje geamputeerd. Het ontbreekt Graham duidelijk aan wat geluk, al twijfelde ik hieraan toen hij mij vertelde dat hij de eigenaar is van een van de meest succesvolle garnalenboten aan de Australische Oostkust. Inmiddels is hij de eigenaar van 6 huizen verspreid over Australie en gaat hij volgende maand op ‘all-inclusive’ vakantie naar Alaska. Ik sluit mijn Graham paragraag af met het feit dat hij aan een onofficiele maar duidelijk aanwezige vorm van ‘Gilles de la Tourette’ leidt, vanzelfsprekend heeft dit tot genoeg grappige momenten geleid.

Tot zover mijn avontuur in Widgee. Het is afwachten wanneer de wegen weer open gaan, zoals het er nu uit ziet ga ik de 17de mijn vlucht niet halen. Ik ben benieuwd hoe we dit probleem weer gaan oplossen maar hierover de volgende keer meer.

Ik hoop dat al jullie vingers er nog aanzitten en dat 2011 weer een spectaculair jaar mag worden.

Ik denk aan jullie.

Kus Kauf