Dave en Niels op zoek naar Ana en Eva

Lieve Allemaal,

Zo af en toe wil een juiste titel nog wel eens ontbreken bij een verhaal dat ik schrijf. Al weken hebben Niels en ik het over bovenstaande titel, onze zoektocht is natuurlijk heilig. Maar de afgelopen weken waren zo intens en allemachtig mooi, hierbij vrezen wij dat deze titel niet de hele lading dekt. Wat te denken van ons campeeravontuur 'Kunnen jullie die grap van die twee jongens uit Noord-Holland die gingen kamperen?'. Of het afscheidsweekend van de postoffice crew in Queenstown, inclusief bungeejump. Hebben jullie ooit tot 8,5 geteld. 1,2,3,4,5,6,7,8 en een half, zo'n vrije val duurt toch best lang. Natuurlijk mag ik de koop van mijn eerste auto niet vergeten. Onze private Kiwi Experience is een schat van een auto, waarop menig backpacker stinkend jaloers is. Zoals jullie kunnen lezen waren de afgelopen weken weer om in te lijsten. Ik zal dit alles weer proberen om te toveren tot een leesbaar verhaal. Geloof me dit was weer een hele klus want zelden waren twee weken zo divers.

De laatste week werken was hoe een laatste werkweek eruit hoort te zien. Korte dagen, mooie 'sjauwtjes', opruimen en afscheid nemen van iedereen. De huiskok die iedere avond een geweldige maaltijd voor ons klaar maakten was inmiddels vertrokken, dit betekende dat we zelf aan de gang moesten. Het heeft in 5 weken nog nooit zo lekker geroken in de Postoffice, de spagetti bolognese en de gekookte aardappels, diepvriesgroenten en een schnitzel smaakte dan ook prima. Op maandagavond werd Sugar zijn verjaardag gevierd, met 15 man een aantal kratten bier op z'n kant zetten onder het motto van wat hebben we een mooie tijd gehad. Op vrijdagavond was het dan uiteindelijk de echte afscheidsavond van de Postoffice. Ik moet toegeven dat er niet al te veel is bijgebleven van deze avond. Toen ik de volgende morgen wakker werd op de bank omdat alle bedden bezet waren en net als in de film de Hangover de foto's van de vorige avond doornam wist ik een ding zeker, dit was een allemachtige avond. Voor sommige was er een emotioneel afscheid, de dames van Wyndham waren inmiddels graag geziende gasten in de Postoffice. Maar eenmaal in Queenstown aangekomen was er van verdriet niets meer te merken, wat deze stad allemaal te bieden heeft was voor 6 jonge jongens uit West-Friesland zelfs te veel.

Queenstown is het Byron Bay van Nieuw Zeeland. Alleen smaken de biertjes hier net iets lekkerder, zijn de jurkjes net iets korter en lijkt de muziek keuze in de diverse clubs wel iets beter. Overdag is alles op het gebied van adrenaline aanwezig. Bungjeejumpen, hier schijnt het allemaal begonnen te zijn. Niet voor niets heb je drie keuzes en dan heb ik het nog niet eens over de diverse swing opties. Skidiven, raften en een geweldige mountainbike track. Rodellen, waterskieen op het te blauwe meer of een rondje met de jetboot, hier is het allemaal mogelijk. Vanzelfsprekend loopt iedereen de hele dag met een onwijze glimlach rond. Overdag is Queenstown al een te gekke stad maar ‘s avonds gaat het er helemaal los. World Bar, Buffalo, Alttidude Bar en de Winnies, keuze genoeg, maar wat te doen als iedere tent vol staat met allemachtige mooie blonde vrouwen. Dit leek ons de perfecte plek om onze zoektocht te beginnen. De jongens van de Postoffice zagen het als ideale Nieuw Zeeland afsluiter en hebben ons dit weekend nog een keer vergezeld.

Aangevuld met Ruud, ook backpacker en vriend van Sugar hebben we een kroegentocht gelopen onder leiding van reisleider Surfdude. Deze avond was absoluut legendarisch en de volgende dag was onze gezamenlijke conclusie dat deze avond nooit meer kon worden overtroffen. Inmiddels ben ik drie stapavonden Queenstown rijker en stuk voor stuk waren ze onvergetenlijk. Het lijkt hier wel steeds gekker te gaan. De zondagavond na onze bungeejump zal mij misschien nog wel het langst bijblijven. Allemaal gekleed in een GKS’je (Gegarandeerd Klus Shirt) werd er flink op losgeklierd. Om 2 uur was de helft de kroeg uitgezet, de andere helft werd enkele minuten later naar huis afgevoerd. Waarschijnlijk had dit alles te maken met de adrenaline stoot van eerder de dag. De Nevis Bungjeejump is 134m hoog en een absolute aanrader volgens iedereen die je in Nieuw Zeeland spreekt. De hele dag door waren we er wat lacherig over maar eenmaal aangekomen op de plek des onheils werden we allemaal stil. Een vrije val van ruim 8 seconden klinkt leuk, maar niemand houd rekening met wachttijd, instructie en veiligheid. In een klein gondoltje wordt je naar een iets grotere gondel gebracht tussen twee bergen in. In deze grotere gondel wordt harde heavy metal gedraaid en al staand op de glazen vloer begint het echt te kriebelen. Je begint te twijfelen; Is dit wel wat ik wil? Durf ik dit wel? Ben ik wel man genoeg om dit te doen?. 15 minuten later sta je ineens op het randje en hoor je 5,4,3,2,1, jump. Je kijkt nog een keer om en deze aardige meneer zegt het nogmaals ‘sire you can jump’. Nog half lam van de alcohol van de vorige avond raap je al je moed bijelkaar en als een jongen jongen die voor het eerst van de hoge duikplank springt in zwembad de Rijd spring je richting het onbekende. Wat er op zo’n moment door je heengaat is onbeschrijfbaar, maar kan ik iedereen aanraden. Geil, Fuck, Kicken, stuk voor stuk schreeuwden de jongens iets anders, maar het kruisje wat ik deed voordat ik als eerste! sprong zal mij lang bijblijven.

Van het ene mooie verhaal val ik zo in het andere mooie moment. Op zondagavond stonden we vanzelfsprekend al nagenietend in de kroeg ons verhaal met iedereen die ook maar wilden luisteren te delen. Buiten raakte ik aan de praat met een Israelische surfer die wel een auto te koop had staan. Wel vaker heb je van die dagen dat alles op zijn plek valt, dit gevoel hadden wij ook na het zien van de auto van onze vriendelijke Israelier. Alles klopte aan deze bus, Niels en ik zagen onze zoektocht al helemaal goed komen. De volgende dag echt afscheid genomen van de Postoffice crew en wij wilden direct alles rondmaken voor de auto. Helaas dacht onze gekke surfer hier iets anders over, werkelijk alles ging op zijn doden gemak. Inmiddels waren wij twee andere Israeliers tegen gekomen die ook een autotje te koop hadden staan, een tweede proefritje kan natuurlijk nooit kwaad. Geloof het of niet maar deze Toyota was nog beter als de Nissan van de surfer. Deze Toyota uit 95’ met airco, electrische ramen, kingsize bed en dvd speler ging niet echt door als typische backpackers wagen. Maar ach een beetje luxe kan nooit kwaad. Niels en ik werden spontaan verliefd op onze ‘ Private Kiwi Experience’ en 2 uur later waren wij de trotse bezitters van dit groen/blauwe racemonster. Aangezien wij nog steeds geen idee hadden van wat we wilden gaan doen en moesten zien hebben we eerst een lijst gemaakt waar Ana en Eva allemaal kunnen zijn. Nu een ruime week later kunnen we een aantal punten doorkruizen, hier zijn geen Zweedse schoonen, gelukkig hebben wij wel alweer een heleboel gezien en meegemaakt.

Al zittend naast elkaar in onze gloednieuwe bolide kwamen we direct bij het eerste probleem. Zover je natuurlijk over een probleem kan spreken want echt moeilijk zijn wij niet. We hadden wel onze lijst met dingen die we wilden zien maar een logische volgorde was nog niet bekend. Allereerst hebben we de functies verdeeld; Niels = Chauffer, chef afwas, chef opruim en chef maak. Dave = kaartlezer, chef muziek, chef bier, chef opstaan en chefkok. Na deze taakverdeling besloten we om eerst naar Te Anua en de Milford Sounds te rijden. Het meesten in het Zuiden hebben we in onze Triflor periode al gezien en op deze manier ontlopen we de gevaarlijke studentenstad Dunedin. Aangekomen in Te Anua viel het toch wel op dat we wat zomers gekleed waren. Werkelijk iedereen liep volledig bepakt rond, bergschoenen en sandalen, hoeden en zonnekleppen, zelfs de gekleurde regenjacken en kaki afritsbroeken waren aanwezig. Na een dubbele check wat wel en niet aanwezig was in onze auto kwamen we erachter dat we voor zowel onszelf als voor ons campeeravontuur eerst is flink moesten gaan shoppen. In de eerste de beste campeerwinkel de basic kampeerspullen gehaald en hierna ons zelf een volledige Hike-outfit laten aanmeten. Met ons nieuwe bergschoenen, termoshirt en zelfs een wind/regen jack voelden we ons er direct tussen passen. Op de camping waren we meteen de blits met 2 gaspitjes en mega coolbox. Na een dag leuke dingen doen moet er natuurlijk goed gegeten worden en een koud biertje gaat er altijd wel in.

De volgende dag de wegen rondom de Milford Sounds verkend, wat voor Niels direct een hoogtepunt was. Hij heeft veel wegen en passen gereden, maar dit was toch echt ‘allemachtig mooi’, als ik hem citeer. Ik daarentegen voelde met net de navigator van Collin McGray en samen met onze Toyota paste we prima in de nieuwste tv reclame.
De Milford Sounds zijn prachtig, men zegt wanneer het regent dat de omgeving met werkelijk duizenden watervallen nog mooier wordt. In de dagen dat wij dit gebied hebben verkend was het dan ook niet droog, dus ook hier hadden wij weer geluk mee. Na verschillende kleine wandelingen vonden we het beide tijd worden voor een eerste test. Mijn in Australie nieuw opgedane hobby ‘hiken’ hoopte ik al een vervolg te geven en gelukkig kon Niels zich hier ook prima in vinden. De 5 uur durende wandeling naar de Hidden Falls was pittig maar absoluut de moeite waard.

Na 4 dagen kamperen en deze pittige wandeling keken we beide uit naar een douche, het geluk hield maar niet op want bij aankomst bij de auto stuiten we op een Stray bus. Deze concurrent van de Kiwi-Experience (deze busmaatschappij vervoert de backpackers naar de hoogtepunten van Nieuw Zeeland en staat bekend als partybus, hierbij komt dat 80% van de reizigers vrouwelijk is) staat bekend om zijn wat aparte backpackers, maar ach wie weet treffen wij hier een verdwaalde Ana en Eva aan. Na een korte achtervolging van de Stray bus kwamen we aan bij Camp Lake Gunn. Hier konden we heerlijk douchen en in de gemeenschappelijke keuken werden de eerste contacten alweer gelegd. Deze avond kwamen we helaas niet verder dan Evelien en Ankie uit Nederland en daar zijn we natuurlijk niet naar opzoek.

Na ons eerste geslaagde kampeeravontuur in de omgeving van Fiordland werd er een Noordelijke koers aangegeven door de kaartlezer. Het was vrijdagmiddag 3 uur en we reden langs een bordje, Queenstown 103 km. We keken elkaar aan en ruim een uur later reden we Queenstown voor het tweede achtereenvolgende weekend binnen. Er zijn vast nog wel wat barretjes en eettentjes die we met onze zoektocht vorig weekend over het hoofd hebben gezien. Daarbij hadden we beide wel weer zin in een Fergburger of zo'n lekker ijsje. Ons tweede weekend Queenstown was nog heftiger dan de eerste. Met nog meer drank en vrouwen en een lagere standaard kwamen we op zondag overeen dat deze stad echt dodelijk is. Hier is echt alles mogelijk. Zondagmiddag snel onze spullen gepakt, boodschappen gedaan en op na ons tweede afkick-kampeer avontuur.

Via Lake Wanaka hebben we koers gezet richting Mount Cook. Deze hoogste berg van Nieuw Zeeland schijnt ook weer een hoogtepuntje te zijn. Ik moet toegeven aan de voet van deze berg kamperen is ook echt weer een aanrader. Je slaapt op ruim 700m hoogte vlak bij de boomgrens. ‘S nachts wordt het akelig koud maar overdag schijnt de zon en de sneeuw kan je bijna aanraken. Op de kampeerplaats weer een aantal leuke mensen ontmoet en na een lange nacht slapen begonnen we ons op te maken voor de eerste serieuze test. De +8 uur durende return tocht richting de Mueller Hut schijnt zwaar te zijn maar zeker de moeite waard. Bepakt met broodjes, waterflessen en gekleed als echte bergbeklimmers begonnen we aan deze tocht die ons tot 1800m liet steigen. Na 30 minuten bergop kon je ons beide op een blikje vegen, we werden zelfs voorbij gelopen door opa’s en oma’s. Na een serieus gesprek en korte stop zijn we werkelijk naar boven geschoten, binnen 3 uur waren we bij de hut. Hier besloten we naar de top van de Mount Ollivier te lopen. Na nogmaals 45 minuten klimmen liepen we op 1933m hoogte, letterlijk tussen het sneeuw en de wolken. Dit was voor mij een absoluut hoogtepunt, wat een voldaan gevoel geeft het als je na een dag klimmen en klouteren aan een welverdiend biertje zit. Er zijn nog veel mooie tochten te lopen in Nieuw Zeeland, dus ik hoop dat ons klim avontuur zeker een vervolg gaat krijgen.

Inmiddels zitten we in Timaru aan de Oostkust van Nieuw Zeeland. Gister hebben we Mount Cook met pijn in ons hart verlaten en via Lake Tekapo zijn we hier beland. De komende dagen zetten we koers richting de Westkust waar ook weer genoeg op de planning staat, maar hierover in een nieuw verhaal vast meer.

Ik sluit graag af met een stukje toeval. Toeval is een leuk begrip waar wij de afgelopen weken meerdere keren hard om hebben kunnen lachen.

- Luc Deen collega van Triflor en kennis in Nieuwe Niedorp reist samen met zijn vriendin door Nieuw Zeeland. Hoe toevallig is het als we achter elkaar staan te wachten tussen de honderden auto’s en bussen voor de tunnel die ons toegang moet geven tot de Milford Sounds.

- Ik vertel Niels een verhaal over naakt pingpongen in Sydney. Op het moment dat ik het verhaal vertel zie ik hetzelfde meisje achter de bar staan in de Altidude Bar te Queenstown.

- In het eerste weekend Queenstown krijgen wij in kamer 209 het compliment van het kamermeisje dat van de 80 hostelkamers onze toch echt het meest stonk. Op zich een overwinning maar hoe toevallig is het als je een week later incheckt bij hetzelfde hostel en weer dezelfde kamer 209 krijgt toegewezen. Bij aankomst in de kamer zijn alleen onze bedden van vorig weekend nog vrij!!

De lente begint inmiddels langzaam door te breken in Nederland. Ik zeg geniet ervan en houd me op de hoogte van de laatste roddels en nieuwtjes.

Denk aan jullie

Dave / Surfdude / Kauf