Fly like an Eagle

Lieve allemaal,

Jullie lezen het goed, dit keer geen Pussywagon of Private Kiwi Experience, maar de Eagle. Twee weken geleden stapte ik in het bijzijn van 2 Engelse dames en een Candees koppel de trein in. Het was een vroege maandag ochtend en ik had mij in weken niet zo slecht gevoeld. Ik weet niet wat het is met een verblijf in Australische steden, in iedere stad barst het van de gezellige barretjes en overvolle discotheken. Ik was blij dat ik eindelijk weer on tour ging en deze mening deelde ik duidelijk met mijn ‘nieuwste vrienden’. De Lonely Planet’s kwamen al snel te voorschijn en al gauw werd mij duidelijk dat ik deze trip niet als reisleider hoefde te fungeren.
Aangekomen bij het Wicked-depot liep ons goede humor meteen een flinke deuk op. Iedereen heeft verwachtingen bij de huur van een auto, ik moet toegeven dat ik mijn verwachtingen al niet te hoog had ingezet, maar wat wij hier aantroffen bezorgde zelfs mij de slappe lach. De Wicked campervans kom je overal in Australie tegen en een roadtrip in een van deze felbegeerde busjes is een must bij een backpack avontuur Down Under. Laat ik het zo zeggen, wanneer we campervans gaan beoordelen in het welbekende 5 sterren concept, de Eagle duidelijk in de catogorie 0 sterren zou vallen. Het oude Mazda busje was oud, er hing een wat vreemde geur in rond en in geen enkele mogelijkheid zou je hier met 5 mensen in kunnen slapen. Nu twee weken later kan ik jullie met volle overtuiging meedelen dat ik zojuist met pijn in mijn hart afscheid heb genomen van onze betrouwbare Eagle. Niet alleen hebben de Eagle en ik een bijzondere band opgebouwd, ook heeft zij ons veilig en zonder probelemen in Broome gebracht. De Eagle is een racemonster, heeft geen problemen met enkel voor 4x4 voertuigen begaanbare wegen en het maakt niet uit waar we haar parkeerde, ze zorgde altijd voor een comfortabele slaapplaats.

Maar laat ik eerst wat meer vertellen over mijn nieuwe vrienden. Internetdaten is nu niet iets wat ik mijzelf zag doen, maar zoals eingelijk mijn hele trip, was ook dit weer een daverend succes. De meeste nachten sliep ik samen met Stephanie en Helen in de Eagle. Beide dames zijn al ruim 10 maanden op pad en hebben elkaar leren kennen in Azie. Helen heeft de laatste 3 maanden net als mij in een Outback pub gewerkt. Stephanie werkte als een secataresse in Melbourne. Beide dames zijn 25 en de reden dat het zo klikte is vooral omdat we allemaal al wat langer op reis zijn. We deelden de Eagle tevens met een Canadees koppel, absoluut een voorbeeld koppel, de manier hoe zij met elkaar omgingen, in een woord geweldig. Sean en Kyla zijn beide ook 25 en hebben de afgelopen 7 maanden in Azie doorgebracht. Aangekomen in Broome scheiden onze wegen en iedereen heeft weer andere plannen. Het is grappig om te zien dat we allemaal zijn geinfecteerd met de travelbug, in twee weken besteed je zoveel tijd met elkaar, het was best moeilijk om afscheid te nemen. Het was geweldig om deze roadtrip ervaring met 4 vreemde te delen. We hielde tenslotte allemaal van het goede leven; lekker eten, veel genieten en zo nu en dan een alcoholische versnapering.
Bij een roadtrip hoort natuurlijk ook een taakverdeling. Geloof het of niet maar ik werd direct gebommardeerd tot chauffeur. Dit beviel ons allemaal prima en zo kan ik jullie met enige trots meedelen dat ik de Eagle persoonlijk van Perth naar Darwin heb gereden. Door de vele toeristische stops, bezoekjes aan nationale parken en sidetracks hebben we ruim 4000 kilomter afgelegd in twee weken. Naast chauffeur was ik chef goon en directeur kampvuur. De dames bezorgde ons iedere middag een uitgebreidde lunch en ’s avonds een heerlijk diner. Sean toverde iedere avond de Eagle om in een kinsize bed. In combinatie met een simpel koepeltentje hadden we op deze manier ruimte genoeg en beschikte we tevens over ons eigen kamp. Veelal sliepen we in Holiday Parken, maar zo nu en dan kampeerden we langs de kant van de weg in een 24h rest area en dit was echt kamperen. Iedere avond was het gezellig, ring of fire, potje pesten, rondje yatzee of gewoon sterke verhalen vertellen rondom een kampuur.

Laat ik bij het begin gebinnen. Voordat we op zoek gingen naar onze eerste overnachtingsplaats, moest er in Perth eerst de nodige inkopen worden gedaan. De supermarkt werd geplunderd en de drankenwinkel werd leeggekocht. Tevens werden er slaapzakken, rubbere matjes en een tent aangeschaft. Onze eerst test was direct een lastige, probeer 5 backpackers, 8 backpacks, boodschappen voor 1 week, drank voor 2 weken, slaapzakken en tent in een te kleine campervan te proppen. Toen dit ons eindelijk was gelukt en ik mijn weg probeerde te vinden in het centrum van Perth dacht ik nog waar ben ik aan begonnen?
30 minuten later draaiden we de snelweg op en sloot ik de roze i-pod aan. Gezamenlijk besloten we over onze roadtrip theme song; Fly like an Eagle van de Steve Miller Band. We waren klaar voor het avontuur en nu al terug denkend is een ding zeker, dit hebben we zeker gevonden. Onze eerste stop was bij de Pinnancles, een groep vreemde rotsen in een ineens ontstane woestijn. De foto’s waren nog niet echt om over naar huis te schrijven, dit omdat de regen met enige regelmaat met bakken uit de lucht kwam vallen. We besloten om de eerste dagen veel kilometers te maken zodat we meer tijd konden besteden op het strand en in de zon.
Dag 2 besloot ik om de Eagle is uitgebreid motorisch te testen. Wicked campervans staan nu niet bepaald bekend als snelheidsduivels, dus ik dacht nog, het feit dat de snelheidsmeter niet naar behoren werkt zal wel loslopen. Het gaspedaal van een oud busje, waarschijlijk verhuurd voor de 120ste keer, even flink indrukken kan daarnaast vast geen kwaad. En daar zat ik met een flinke smile achter het stuur, voor even dachten we echt dat onze Eagle vloog, de ene na de andere caravan haalden wij in, zelfs de roadtrains vlogen we voorbij. Jullie voelen hem natuurlijk al aankomen, en ja hoor, ineens zwaailichten en groot licht. Ik keek nog in mijn spiegel maar het remmen wat volgde was vanzelfsprekend iets te laat. Ik dacht nog, een leuk praatje met meneer de Agent en dat gaat helemaal goed komen. Helaas dacht meneer de agent hier iets anders over en overhandigde met eveneens een big smile mijn eerste snelheidsovertreding in het buitenland, 150 dollar.

Aangezien wij geen haast hadden, besloten we om ons vanaf nu netjes aan de regels te houden. Ik moet zeggen met illegaal kamperen en op verboden terein kampvuurtjes stoken is dit niet echt gelukt. Gelukkig voor ons bleef het bij deze ene overtreding.
Over het geheel gezien was onze roadtrip een groot succes. De enige dag dat wij hier enigsinds aan twijfelden was in Geraldton. In het Holiday Park in Geralton werd er uitgebreid gekookt, waarbij de wijn rijkelijk vloeide. Voordat we het wisten werden de planken er flink uit getrokken en was het zomaar een latertje. Buiten regende het flink, maar dat maakte natuurlijk niets uit want wij zaten lekker binnen in de gemeenschappelijke keuken. Wat wij niet wisten is dat op het zelfde moment ons tent vol liep met water, aangezien de buitentent was weg gewaaid. Bij aankomst in ons kamp, was iedereen direct nuchter, zeg maar een vergelijkbare situatie in Terschelling 7 jaar geleden. De backpacks dreven letterlijk de tent uit. Jullie weten allemaal wat je als kampeerder probeert te verkomen, een natte tent! Gelukkig lieten wij ons humor hierdoor niet beinvloeden en onder het motto; ‘alles voor de experience’, besloot ik om in de keuken te slapen. Ik zeg weer een unieke slaapplaats in mijn zwarte boekje. Verder besloten we om de volgende dag ruim 500 kilometer naar het Noorden te rijden en sindsdien hebben we eigenlijk heerlijk weer gehad en verloopt alles volgens plan.
Er werden bezoekjes gebracht aan Kalbarri National Park, Shell Beach en in Monkey Mia werden er dolfijnen en pelikanen gevoerd. Ons verblijf in Coral Bay en Exmouth was het hoogtepunt van onze trip, 4 dagen hebben we aan het strand doorgebracht. Onder het genot van een ijskoud biertje genoten we van geweldige zonsondergangen en werd er gesnorkeld met schildpaden en jawel haaien in Ningaloo reaf. De stranden die we deze dagen bezochten waren abosluuut het hoogtepunt van onze trip, zo wit dat zand en zo blauw de zee. ’S Avonds werd er veelal gebarbequed en zo nu en dan werd er zelfs een aantal rondjes gemext. De ene maaltijd die wij onszelf voorschotelde was nog beter dan de ander. Geef toe het is moeilijk kiezen tussen verse garnalen op de barbeque of een broodje kangeroo burger.

Na een volle anderhalve dag rijden kwamen we aan in Tom Price. Hier werd er nogmaals flink gehamsterd en de Eagle werd weer tot de nok aan toe gevuld met lekkerneijen. De komende 2 dagen kampeerde we in Karijini National Park. Een van de grotere Nationale Parken in West Australie en zij staat bekend om haar valleien en ideale zwemlocaties. Ik kan gerust zeggen dat het bezoek aan Karijini National Park net zo gaaf was als snorkelen met haaien en schildpadden. 2 dagen lang hiken, klimmen en klouteren in de meest uitdagende valleien en rotsformaties. Samen met Sean meerdere malen onze limiet opgezocht. Het is moeilijk om uit te leggen, aangezien deze ‘gorge’s’ naar mijn weten vrij uniek zijn, hoe ontzettend divers West Australie is. Laten we het erop houden, iedereen die een bezoek brengt aan West Australie, kan Karijini National Park niet laten schieten.

Vervolgens zijn we in 3 dagen naar Broome gereden. ’S Avonds ergens kamperen langs de kant van de weg en overdag werden er vooral veel kilometers afgelegd. Over mijn verblijf in Broome in een volgend verhaal vast meer, de 32 graden van vandaag zegt denk ik voldoende. Op dit moment ben ik druk bezig met de voorbereidingen voor mijn 2de kampeer avontuur. Gister kreeg ik te horen dat mijn georganiseerde 4x4 tour via de Kimberleys niet door gaat, vanwege te weinig aanmeldingen. Vandaag kon ik dus opzoek naar een nieuw avontuur. Toen de Engelse dames belde met het idee om de Eagle nogmaals de huren en ditmaal van Broome naar Darwin te rijden, was ik direct verkocht. Dus deze geweldige roadtrip krijgt een vervolg....

Voor nu was dit hem weer. Geniet van jullie laatste weken vakantie. Houd me op de hoogte van de laatste roddels en we spreken elkaar.

Denk aan jullie.

Kauf