Keep on rocking in Vietnam!

Lieve allemaal,

Het houd maar niet op! De avonturen blijven zich opstapelen, hier in Azie misschien nog wel in een hoger tempo als een aantal maanden geleden in Oceanie. Inmiddels bevind ik mij in Vietnam, het op 12 na meest bevolkte land ter wereld, druk maar gezellig.
Mijn vorige verhaal is alweer bijna drie weken geleden maar laat ik beginnen met een huishoudelijke mededeling, ik heb weer een nieuwe reismaat gevonden. Ik vraag me soms wel is af, waar ik ze vind. 24 uur per dag doorbrengen met een Dave in deze staat is vermoeiend. Maar Robert en ik kunnen het prima vinden en de laatste weken zijn omgevlogen. Robert komt uit Meppel, is 26 jaar jong en vanzelfsprekend hebben we veel gemeenschappelijke hobby's. Voetbal, drank en natuurlijk vrouwen doen het bij ons beide goed. Het is echter vooral het reizen, lekker eten en een groeiende interesse voor motoren dat het de laatste weken zo leuk maakt.
Mijn vorige verhaal plaatste ik in Laos, Viantanne ligt in het Noord-Westen, inmiddels begeven we ons in het Noorden van Vietnam. Jullie begrijpen dat er veel kilometers zijn afgelegd. We hebben de diversiteit in vervoersmiddelen nog maar is omhoog gegooid, dat dit zo af en toe ten koste ging van het reisgemak moeten we maar voor lief nemen. Het leverden in ieder geval een aantal bizarre verhalen op. Boten, minivan, VIP bus, lokale bussen, cruise schip, taxi, motor en scootertaxi wisselden zich de laatste weken in een rap tempo af. Reismaatjes uit Brazilie, Colombia, Amerika, Isreal, Engeland en Duitsland zorgden daarbij voor aangenaam gezelschap.

Laat ik bij het begin beginnen. Viantanne een stad waar 'eigenlijk' weinig valt te beleven. Wanneer ik echter 's avonds mij luxe hotelkamer verlaat om een snelle hap te scoren op de hoek van de straat lijkt het wel kermis in het centrum. Al snel kom ik erachter dat het een landelijke feestweek is, wanneer ik twee bekenden tegenkom is de keuze snel gemaakt. Samen met een mooie Colombiaanse en een grappige advocaat uit Brazillie maken we er een gezellige avond van. Gokken met de lokale kinderen, rondje in de botsauto's, er kan zelfs popcorn worden gekocht.
Laos is voor vele een spannende en onbekende vakantiebestemming. Wat vele niet weten is dat dit land nog steeds veel problemen ondervindt van de Vietnamoorlog. Er gaat een redelijke geschiedenis aan vooraf waar ik jullie niet mee lastig zal vallen. Het komt er simpelweg op neer dat Laos een van de meest gebommardeerde landen ter wereld is. Tot op de dag van vandaag zijn er honderden mensen bezig met het opspeuren en onschadelijk maken van bommen op het platteland. Sommige van jullie vragen zich misschien af waarom ik jullie hier mee lastig val? Na een bezoekje aan het centrum speciaal opgezet als informatiecentrum, weet je wel beter. Ik heb veel van dit prachtige land gezien en na een film over een Australier die al jaren bezig is met dit project moest ik wel even slikken... Het schijnt dat nog steeds wekelijks bommen ontploffen, waarbij vele kinderen worden getroffen!!

Voor zover genoeg over Viantanne en mijn sociologie les. Samen met Robert vetrok ik richting Tha Khaek waar we een rondje wilden gaan rijden op de motor. The Tha Khaek loop is bij vele toeristen niet bekend en er wordt weinig aandacht aan besteed in de diverse Lonely Planet's. Ik ben echter diverse mensen tegengekomen die het bestempelde als een must-do. 3 dagen later met 480 kilomter op onze Koreaanse motoren, vies en nat van de modder en regen, kwamen we al snel overeen dat dit abosluut het vetste was wat we zover hebben gedaan in Azie! Met een getekende map op A4 formaat, poncho's en volle gastank gingen we op pad. Diverse passen gereden, unieke grotten bezocht, op wegen gereden die eigenlijk geen wegen mogen worden genoemd. De locals namen ons zelfs mee te vissen om 6 uur 's ochtends. Verder hebben we Robert's motor laten maken door lokale 14 jarige jongens uit een van de duizenden dorpjes die we gepasseerd zijn voor 3 euro. Na 2 uur sleutelen konden ze de 0,50 cent tip wel waarderen. We gaven locals een lift en wanneer je zonder benzine komt te staan halverwege op een berg kregen we de slappe lach. Op de laatste dag hebben we per boot nog de 7 kilometer lange Konglor cave bezocht. Toen we na 3 dagen Tha Khaek in reden gaven we elkaar een high-five, de smile op onze gezichten was onbeschrijfbaar. We waren moe (480 kilomter is een eind wanneer de gemiddelde snelheid op de wegen in Laos niet hoger ligt dan 30km per uur) maar voldaan. Wat een trip!!

Onze volgende bestemming was Pakse. Na een aantal regenachtige dagen in dit niemandsdal vetrokken we echter richting de 4000 eilanden. Pakse is een van de grotere steden in Laos maar echt veel valt er niet te beleven. We zijn een dag naar de botenrace geweest en na een avondje stappen met de locals hadden we het hier wel weer gezien.
De 4000 eilanden waren echter een groot succes. We huurden onze eigen bungalow op palen aan het water voor 2,50 euro per nacht. Twee hangmatten, een kaartspel, koude biertjes en iets te roken zorgde voor een uiterst plezant verblijf. Overdag voerde we bananen aan een locaal aapje en genoten we van een goed boek en het unieke uitzicht. Het barst van de hippies op de verschillende eilanden, mensen die weken zo niet jaren blijven hangen in deze alternatieve levenswijze. Verglijk het met het Nimbin van Australie. Al liggend in onze hangmat met een brede grijns op ons gezicht, besloten we tevens onze reisroute aan te passen.
Normaal gesproken reis je van Laos naar Cambodia. Aangezien Cambodia een groot waterballet is op het moment, besloten we om de Angkor Wat tempels voor later te bewaren en eerst richting het Noorden van Vietnam te vertrekken. Nu ruim een week later, zijn we beide blij met onze route. In Vietnam is het prachtig weer, we besparen een vliegticket (Hanoi - Bangkok) en als we Cambodia over twee weken bezoeken schijnt het daar ook mooi weer te zijn.

Een reisroute wijzigen is een ding, de juiste bussen vinden tegen een geschikte prijs is compleet iets anders in Azia. In het afgelopen jaar heb ik lange trein- en busritten gemaakt. Voor in totaal 28 euro zijn we uiteindelijk in 40 uur van Don Det (Zuid Laos) naar Hanoi (Noord Vietnam) vervoerd. Na een boot, minivan, lokale bus, VIP bus, scootertaxi, en nachtbus werden we netjes door een taxi afgezet bij ons hotel in hartje centrum Hanoi. Het is echter de lokale bus die speciale herinneringen naar boven haalt. In een oude stinkende bus met 16 zitjes, werden we met ruim 30 andere personen, 12 kippen, 10 kuub rotzooi en 20 kuub haardhout naar de Viatnamese grens vervoerd. Mensen lagen naast, in en op elkaar. Mensen lagen in het gangpad en op het haardhout, om ruimte te besparen waren er twee chauffeurs en hingen er zelfs hangmatten aan het dak. Midden in de nacht werd de bus tot stilstand gebracht en vanuit het niets was daar een schreeuwende politieman. Daar zit je dan als enige twee toeristen, er werd een hoop geschreeuwd en voordat we het wisten stonden we netjes op een rijtje buiten. Nog half slaapdronken, met een fikse zaklamp in ons gezicht werd het ons al snel duidelijk dat het om een drugscontrole ging. Ineens klaar wakker, begonnen we ons toch wat zorgen te maken. Je weet nooit wat die mensen in de midden van de nacht in je backpack stoppen. De hele bus werd gestript, het dak en de vloer werden zelfs gecontroleerd op dubbele bodems. Na een uur druk maken mocht iedereen de bus weer in. Al zittend zo zwart als roet van het hout met de benen van onze achterbuurman in onze nek, konden we even bijkomen. Een pakje sigaretten ging de bus rond (roken in Vietnam mag serieus overal), nog nat van het angstzweet keken we elkaar aan. We staken beide een sigarretje op, na een schouderklopje van onze buurman konden we er uiteindelijk wel weer om lachen...

Na nogmaals een nachtbus van ruim 12 uur waar ik weer een heel verhaal over kan schrijven kwamen we aan in Hanoi. In dit Vietnamese doolhof leerde we John kennen, een Engelsman met aardig wat reisjaren op de teller. John was zo aardig om ons overdag op een toeristisch sleeptouw te nemen. Aangevuld met Amit, de aardige en o zo relaxte Israelier die ik eerder in Bangkok en Vang Vien tegen ben gekomen, hebben we de hoogtepunten van Hanoi bezocht. Bezoekjes aan een bekende gevangenis en tempel werden afgewisseld met een typisch Vietnamese poppenkast. De dag werd afgesloten met biertjes op de 'rooftop bar' en een bijbehorend prachtig uitzicht op deze interessante stad. Overdag was John aan zet, de avond en bijbehorende nacht werden vanzelfsprekend ingevuld door de twee Dutchies.
Hanoi een leuke stad; maar enkel voor Hanoi zijn we natuurlijk niet naar Vietnam gekomen. Na de succesvolle loop in Laos konden we er niet over op houden. Top Gear deed het reeds; op de motor van Hanoi naar Saigon. Nu een week later is er echter nog steeds geen motor. Enigzins balen we er flink van maar qua tijd en voorbereiding redden we het gewoon niet. Helaas dus geen Honda Intimex-100 voor ons (die je hier overigens tweedehands voor 300 dollar koopt). Onze motorplannen hebben we op de lange baan geschoven en vanuit het niets was daar een nieuw plan. Inmiddels hebben we een drie daagse cruise in Halong Bay en een 4 daagse trekking in het Noorden van Vietnam achter de rug. Ik weet niet of het door mijn resigenoten komt of door de unieke omgeving, maar de afgelopen week was weer geniaal.

Het begon met onze cruise in Halong Bay. Samen met John en Amit besloten we deze trip een speciaal tintje te geven. Wanneer ik in Nieuwe Niedorp een weekendje weg ga is er standaard iemand jarig, dit levert normaal gesproken een hoop extra aandacht op en gaat gepaard met veel gratis drank. Zo gebeurde het dat ik afgelopen week het middelpunt van de trip was. Mijn verjaardag werd twee dagen lang goed gevierd. Niet dat we deze extra stimulans nodig hadden, Halong Bay heeft niet voor niets zijn plek op de World Heritage List verdiend. In de baai liggen bijna 2000 kalkstenen eilanden, elk met dichte begroeiing op de top. De eilanden rijzen spectaculair op uit de oceaan en vele eilanden hebben unieke grotten die bezocht kunnen worden. Beetje zonnen op het dek, kayakken, zwemmen in het blauwe water... Jullie begrijpen wel dat dit weer genieten met de hoofdletter G was. De tweede nacht sliepen we op de boot waar de Vietnamese rijstvodka rijkelijk vloeide. Het is echter de eerste nacht waarin we 'mijn verjaardag' vierde in een lokale karoake bar op een van de eilanden waar het weer is uit de hand liep. Na een gezellig afterparty met twee Duitse dames was er de volgende dag geen land te bezeilen met ons. Gelukkig na een dagje chillen op het strand en een potje voetbal ging het stukken beter. Weer een leuke trip die ik iedereen kan aanraden bij een bezoekje aan Vietnam.

Na Halong Bay stond er een trekking in Sapa op het programma. John moest zich helaas afmelden voor deze trip. John heeft het niet erg getroffen in Vietnam en is reeds meerdere malen gezakkenrold. Vietnam is een prachtig land, criminaliteit is echter aan de orde van de dag. Gelukkig verloopt bij ons alles nog steeds van een leien dakje (even afkloppen). In Sapa zijn we drie dagen opgetrokken met een locale gids. Kan je het voorstellen een prive gids, die drie dagen alles voor je doet. We overnachten in lokale dorpjes waar je eet en drinkt met de locals. Overdag worden er flinke stukken gelopen. Berg op, af en tussen de rijstvelden door. Aangezien Sapa op ruim 1600 meter hoogte ligt, loop je grotendeels in de wolken. Onze gids was abosluut een topper en heeft ons in drie dagen alle hoogtepunten laten zien. We hebben bezoekjes gebracht aan de diverse scholen in de vele dorpjes en de kinderen kijken hier echt tegen je op. Ze willen je eigenlijk aanraken maar zijn daarintegen ook erg verlegen. Het eten wat we drie maal per dag in de homestay's kregen voorgeschoteld was van een ongekend niveau. Een unieke ervaring aangezien je met de lokale mensen drinkt en eet, je slaap bij ze in huis en speelt zelfs met de kinderen.

Ik kan nog wel even doorgaan over mijn avonturen in Vietnam maar dit verhaal heeft zoals wel vaker weer ernstige vormen aangenomen. Voor nu is het weer genoeg. Vanavond pakken we de bus richting Hoi An. Dit schijnt de ideale plek te zijn om kleding op maat te laten maken. Wellicht een pak en mooie overjas, want over een kleine twee maanden begint het echte leven weer. Vervolgens gaan we lekker bijkleuren op de stranden van Vietnam.

Zoals jullie kunnen lezen vermaak ik me nog steeds super. Natuurlijk ben ik erg benieuwd naar jullie verhalen, roddels en unieke gebeurtenissen?? Spreek jullie snel en bedankt weer voor de reacties, doet me goed.

Denk aan jullie.

Kauf

ps. Helaas weer geen foto's bij dit verhaal. De computers in Vietnam zijn ook niet te vetrouwen!!