Coming Home

Lieve Allemaal,

Back in Wyndham. Back at the Postoffice. Back Home. Ruim 6 weken heb ik samen met Niels rondgereisd in Nieuw Zeeland. Wat als een zoektocht begon is geëindigd in de meest ideale reis ooit. In 6 weken hebben wij zoveel diverse dingen gezien en meegemaakt. Laat ik beginnen met onze laatste reisweek. Deze dagen waren zoals de eerdere weken onbeschrijfbaar. Diverse malen stonden we in de kroeg met een lach van oor tot oor. Maar ook hebben we ons vaak verbaast over het laffe volkje genaamd ´backpackers’. Vanzelfsprekend zijn er vele kilometers afgelegd en uiteindelijk is onze auto verkocht. Tot slot de hamvraag die jullie allemaal al weken bezig houdt; Hoe is het afgelopen met de zoektocht naar Ana en Eva? Ik kan jullie gelukkig meedelen dat na ruim 7.000 kilometer, 16 hostelovernachtingen, 14x semi-kamperen en 8x kamperen wij in Auckland 2 Zweedse dames tegen het lijf zijn gelopen!Inmiddels zit ik alweer ruim 2 weken in Wyndham. Terugkeren in de Postoffice, voelde als thuiskomen. De plek waar ik eerder 6 geweldige weken heb gehad met 5 jongens die me stuk voor stuk lang bij zullen blijven. Vele zullen zich afvragen waarom terugkeren naar een plek waar het zo gezellig was? Ik heb er zelf geen moment over nagedacht, maar nu ik hier alweer enkele weken heb doorgebracht, weet ik het gewoon zeker. Triflor NZ en de Postoffice met natuurlijk bijbehorende avonturen hoort gewoon bij de opvoeding. Hier worden jongens gevormd tot mannen. Natuurlijk straks meer over de nieuwe crew van de Postoffice. Ook zit de eerste avond stappen in Invercargill er alweer op. Ook hebben wij nog ons eigen Paaspop gevierd in Queenstown.
Zoals jullie kunnen lezen heb ik de afgelopen weken weer genoeg meegemaakt, ik hoop het dit alles weer in een ‘niet al te lang’ verhaal aan jullie te presenteren. Al vaker realiseer ik mijzelf dat ik het echt tref. Zoveel avonturen en geweldige ervaringen, ik zou haast jaloers worden op mijzelf.

Mijn vorige verhaal plaatste ik in Rotorua. Deze stad staat bekend om zijn geisers, modderbaden en spa-resorts. Niels heeft hier de wildste rivier van Nieuw Zeeland proberen te bedwingen per roeiboot. Raften stond ook op mijn lijstje, maar aangezien mijn hechtingen er op dezelfde dag zijn uitgehaald, bleek dit avontuur voor mij niet op te gaan. Inmiddels is de lip trouwens helemaal bij getrokken, ik kan jullie met een gerust hart meedelen dat je er eigenlijk niets meer van ziet. De eerste keer zoenen was wat vreemd, maar inmiddels gaat dit ook weer prima!
Via Huntly en Auckland zijn we verder gereden richting het Noorden. In Huntly hadden we weer zo’n typische avond gepland, vroeg en nuchter naar bed. Helaas lukte dit weer niet, in Huntly is daadwerkelijk niets te beleven. Niels en Dave kozen echter de camping uit, die tevens als thuisbasis gold voor de plaatselijke duikschool. Deze beste duikers hadden net een laatste test gehaald en waren wel in voor een drankje. Al snel raakte we aan de praat met de leider van de groep. Een Engelsman die mij weer lang zal bijblijven. Een typisch geval van het ene verhaal is nog mooier dan het andere. Een heerlijke avond zitten luisteren naar iemand met echt heel veel levenservaring.
In Auckland hebben we geflyerd voor de verkoop van onze auto. Ik had tegen Niels gezegd dat ik de ‘Pussywagon’ wel even voor een record bedrag van de hand zal doen. Of ik nu een advertentie of auto verkoop, naar mijn mening zit er weinig verschil in. Ik moest dan ook wel even slikken toen we Auckland binnen kwamen, niet 10, niet 100, maar honderden auto’s die te koop werden aangeboden. We kwamen er al snel achter dat de verkoop niet makkelijk zou worden.

Vol gas zijn we vervolgens verder gereden richting het Noorden. De zaterdagavond zouden we doorbrengen in Pahia. Een super gezellige avond, waarin we gekleed als Johnny Nonchalant en Kamper Ko weer flink aan ons zelfvertrouwen hebben kunnen werken. Hoe gezellig de avond was, hoe dramatisch de volgende dag werd. Je hebt katers en katers, deze dag gaat de boeken in als mega-giga-kater. Niels was spatzuiver en ik was daadwerkelijk nergens te bekennen. Fysiek was ik aanwezig, lichamelijk zwaar afwezig. Ondanks dit alles heb ik de 400 kilometer naar Cape Reinga door middel van tientallen pauzes overleeft. Cape Reinga is het meest Noordelijke puntje van Nieuw Zeeland en staat bekend om het feit dat er twee oceanen samen komen. Ondanks de vele toeristen was dit zeker weer een hoogtepuntje van onze reis. Dit gebied gaat gepaard met gigantische zandduinen en is weer een uniek stukje Nieuw Zeeland. Deze dag sloten we af met een ritje over het strand, met de Pussywagon racen over 90 mile beach, wat wil je nog meer.

De laatste dagen zijn omgevlogen en ineens komt daar dat moment. Op de weg terug richting Auckland besef je plotseling dat je reis door Nieuw Zeeland er bijna op zit. 6 weken voelen ineens als 6 dagen. Bungjeejumpen in Queenstown, blackwaterraften, wijntour, gletsjers, St. Patricksday, kamperen op een docsite en het beklimmen van Mount Taranaki, diverse avonturen met diverse mensen. Toen we in Auckland aankwamen en incheckte in een klein hostel buiten de stad komt dan de klap. Niels had er helemaal last van, want zijn vlucht richting Nederland vetrok binnen een paar dagen. Samen afgesproken dat we zo snel mogelijk de auto gingen verkopen en er dan nog maar een aantal wilde dagen van gingen maken. Met die wilde dagen kwam het vanzelfsprekend wel goed, helaas duurde de verkoop van onze o zo geliefde bolide net iets te lang. Op dag twee waren we er heilig van overtuigd dat we een deal hadden gesloten met twee Duitse jongens. De afspraken waren gemaakt en zelfs de handen werden geschud. ’S Avonds kregen we een belletje van de heren dat ze toch afzagen van de koop. Nu weet ik niet of ik boos moet worden op de backpacker in het algemeen of juist enkel op Duisters. De dagen die volgde zijn niet om over naar huis te schrijven. Overdag door de stad banjeren opzoek naar kopers, ’s avonds filmpjes kijken onder het genot van een glaasje wijn. Op dag 5 raakte Niels aan de praat met een Duits ‘geitenwollensokken’ stelletje. Mensen die ons beide normaal gesproken niet eens zouden opvallen. Hoe toevallig was het dat ze bij de auto van onze kamergenoten kwamen kijken, deze auto werd niet goed genoeg gevonden, ik zeg de link is snel gelegd. 24 uur later hebben wij de Pussywagon voor een luttele 2000 dollar letterlijk bij hen in de schoot geworpen. Achteraf gezien hebben we een gat in de lucht gesprongen. Zoveel mensen die hun auto gewoon niet verkocht kregen. Wij waren al lang blij dat we ons huidige hostel konden inruilen voor een exemplaar in de stad, spullen gepakt en richting het centrum van Auckland. Samen hadden we nog drie avonden om is flink gek te doen.

Drie stapavonden later en inmiddels op het vliegveld van Auckland nam ik afscheid van Niels. Onze huizen staan op nog geen 15 kilometer van elkaar en nog nooit hadden we elkaar gezien of gesproken. De eerdere periode bij Triflor en vooral de 6 weken die wij samen hebben doorgebracht op zoek naar Ana en Eva waren onvergetelijk! Niels is inmiddels alweer enkele weken in Nederland en heeft mij zojuist laten weten dat hij alweer een baan heeft gevonden.
Over de nachten in Auckland kan ik kort zijn. Iedere avond was geniaal, maar de avond waarop we besloten om een kroegentocht mee te lopen heeft wat extra uitleg nodig. De groep waarmee we die avond van kroeg naar kroeg gingen was niet uitzonderlijk groot. Maar al weken zeiden we het tegen elkaar, we hoeven er maar 2 tegen te komen. Na 6 weken lang zoeken was het dan eindelijk zover. Ana was 21 jaar en kwam uit Gotenburg, samen met haar beste vriendin Lisa die net 20 jaar was geworden was ze 4 maanden op reis. Een klik is een groot woord maar het was zeker een geslaagde avond. Details moet ik helaas achterwegen laten want jullie weten het, ‘Wat in Nieuw Zeeland gebeurd, blijft in Nieuw Zeeland’. Laat ik het zo zeggen, gelukkig hebben we de foto’s nog.

10 april ben ik vervolgens van Auckland naar Invercargill gevlogen. Hier werd ik opgehaald door Patrick, een van de huidige Postoffice crewmembers. Samen nog een nachtje doorgebracht in het Hollandhouse. Dit is het huis waar de vaste crew van Triflor zich nestelt voor de drukke periode. Ik was er nog niet eerder geweest, maar de verhalen van Rob zeiden genoeg. Al liggend op een massagestoel naar studio sport kijken is ruim een jaar geleden voor mij. Laat ik het zo zeggen, het was leuk voor een zondag maar de Postoffice is toch meer mijn ding. Blij als een klein kind was ik toen we maandagavond eindelijk ons vertrouwde stulpje mochten betrekken.
Nu twee weken later is onze crew weer gegroeid tot een gezellig groepje. De komende weken deel ik lief en leed met Mr. Muscle (een ras echte student uit Den Bosch), Swanz 2 (een ex marinier uit Venhuizen), Wablief (een type Witsmeer uit jawel Groningen) en natuurlijk de Red Hunter (Hans Hageman uit Oude Niedorp). Onze werkdagen zijn lang maar de gezelligheid die hierbij komt kijken maakt alles meer dan goed. Na 6 weken vakantie was het sowieso wel lekker om weer is actief bezig te zijn.

De eerste stapavond in Invercargill was meteen een goede. Barluca met zijn ZM muziek doet het altijd goed op zaterdagavond. De volgende ochtend werd iedereen her en der opgepikt en werd gezamenlijk besloten dat deze avond een goede start was van hopelijk 2 top maanden.
Voor mij dit jaar geen Paasvee, Paaspop en Franeker. Als troost besloten Hans en ik om onze Paas door te brengen in Queenstown. In eerdere verhalen hebben jullie kunnen lezen dat dit voor mij inmiddels een heilige plek is in Nieuw Zeeland. Zo gebeurde het dat we met ze 5´en zaterdagmiddag gewapend met krattenbier voor de reis richting dit uitgaansparadijs vetrokken. Lekker uit eten, sjansen op de dansvloer en vervolgens om 12 uur de kroeg uit geveegd worden. Nu schijnt het dat met Pasen heel Nieuw Zeeland plat ligt. Iedereen scheen hiervan op de hoogte te zijn, helaas was dit ons ontgaan. Ik moet dus toegeven dat qua uitgaan ik betere tijden heb gekend in Queenstown. Gelukkig hebben we ons de volgende dag goed vermaakt. Zo heb ik Hans kennis laten maken met de Fergburger en het lekkere ijs. Ook heb ik hem geloof het of niet jongens, bekend gemaakt met bergbeklimmen.

Nu lijkt het alsof wij enkel leuke dingen doen bij Trilfor NZ. Ik moet wel toegeven dat ook tijdens het export en plantseizoen weken van 60 a 70 uur heel normaal zijn. Natuurlijk blijft er genoeg tijd over voor plezier. De kok die ons tijdens de rooiperiode heeft voorzien van 5 sterrenmaaltijden is weer terug. Tevens is er op vrijdag een vaste wijnavond. Natuurlijk bevind de Wyndham pub zich tegenover de Postoffice dus de komende weken gaan vast weer helemaal goed komen. Over mijn Triflor periode in een volgend verhaal vast meer.

Inmiddels worden de dagen hier in Wyndham korter en de nachten langer. Het is daarom extra vreemd om te horen van jullie dat Nederland de afgelopen dagen de warmste plek in Europa was. Hier vriest het ´s nachts en overdag mag je blij wezen met 10 graden. Ondanks dit bevalt het reizen mij nog steeds prima. De meesten van jullie hebben vast al het een en ander vernomen. Jullie weten dat mij oorspronkelijke planning een jaar in beslag zou nemen. Het is niet dat ik jullie niet mis, want dat doe ik zeker, maar ik heb de laatste maanden een aantal nieuwe plannen gemaakt. Niks is zeker maar naar alle waarschijnlijkheid kom ik niet in september, maar in december naar huis. Zodoende heb ik extra tijd voor de Westkust van Australië en natuurlijk Azië. Wat na mijn Trilfor periode gaat komen is nog onzeker, want er zijn veel leuke dingen waar ik wel wat voor voel. Eerst maar is tot eind mei wat dollars verdienen dan zien we het daarna wel weer.

Voor nu was dit hem weer. Ik wil jullie veel plezier wensen met koninginnendag en 5 mei. Jullie weten het doe vooral niet rustig aan, want dat doe ik ook niet.

Ik denk aan jullie.

Dave

Ps. Foto's zullen snel volgen.