Van export spoelkoning tot bakkentiller

Lieve allemaal,

Nog een kleine twee weken en dan zit mijn Nieuw Zeeland periode er alweer op. Een geweldig land, zo divers, zo verslavend, met pijn in mijn hart zal ik afscheid nemen van dit eiland. Gelukkig heb ik nog een aantal leuke uitdagingen op het programma staan voor de komende dagen. Hier zal ik jullie zo meteen meer over vertellen, eerst het een en ander over de avonturen die ik de afgelopen weken bij Triflor heb meegemaakt. In mijn vorige verhaal konden jullie lezen dat de eerste weken van mijn tweede periode erg gezellig waren. Geloof me dit was niets vergeleken met wat ik de afgelopen maand heb meegemaakt. Van ziekenhuisbezoekjes tot de vast wijnavond in de kantine van Triflor. Stappen in Dunedin en Queenstown, tenslotte mag ik jullie zelfs meedelen dat ik als officiële export spoelkoning ben aangesteld. Het waren weer een aantal wilde weken.

Laat ik beginnen met de ziekenhuisbezoekjes. Ik wil jullie natuurlijk niet ongerust maken maar zelf heb ik het een aantal dagen zowel letterlijk als figuurlijk erg benauwd gehad. Me moeder noemt het roofbouw plegen op mijn lichaam, 8 maanden al feestend, drinkend en rokend door het leven gaan houdt niemand vol. De doktoren noemde het een virusinfectie, ook dachten zij aan de bof. Ondanks dat ik voor deze ziekte ben ingeënt kan deze door een zwaar verzwakt immuunsysteem heen prikken en aardig wat schade aan het lichaam aanrichten. Het begon allemaal met kaakpijn en een opgezwollen gezicht. Na een aantal dagen werd het er niet echt beter op dus ik naar de dokter. Hier kreeg ik antibiotica voorgeschreven, in combinatie met wat rust zal de infectie zelf over gaan. Weer een tweetal dagen later werd het er nog steeds niet beter op, inmiddels was ik al gestopt met werken en probeerde ik mijzelf te vermaken in de Postoffice. Mijn gezicht en nek waren pittig opgezwollen en eten en drinken ging niet meer omdat ik mijn mond niet meer open kon doen. Ineens binnen een paar uur verdubbelde de zwelling zich en kon ik ook niet meer praten. Uiteindelijk naar het ziekenhuis vetrokken wellicht dat zij er wat meer aan konden doen. Voor ik het wist lag ik te spacen van de morfine en werden er twee specialisten opgepiept om met spoed naar mij te kijken. Omdat mijn gezicht en nek maar dikker bleven worden waren ze bang dat mijn luchtwegen werden beknelt. Gelukkig sloegen de medicijnen aan, maar achteraf gezien waren ze erg blij dat ik naar het ziekenhuis was gekomen. Toen ik aan de dokter vroeg ‘hoe ernstig is dit eigenlijk wat ik heb’, en het volgende kreeg te horen, ‘son, people die of this’ werd ik weer even met beide voeten op de grond gezet. Omdat ze me goed in de gaten wilden houden werd ik aan de hardbewaking gelegd op de IC voor een nachtje. Toen ik de volgende ochtend wakker werd was de zwelling al stukken minder geworden en ’s middags werd ik gelukkig alweer ontslagen uit het ziekenhuis. Vervolgens nog twee keer naar het ziekenhuis geweest voor controle en na een week rustig aan doen was Dave weer het heertje.

Genoeg nare verhalen voor nu, ik heb vanzelfsprekend ondanks deze kleine tegenslag genoeg leuke dingen meegemaakt. Een absoluut hoogtepuntje was ons weekend naar Dunedin. Via meiden die we hadden ontmoet in Invercargill waren we uitgenodigd voor een avondje stappen Kiwi-style. De Nieuw Zeelanders houden van voorzitten onder het genot van de nodige alcoholische versnaperingen . Vervolgens werden er in een cocktailbar nog een paar drankjes gedaan, de avond werd afgesloten in een vette nachtclub. Hans en ik hadden het tempo er goed in zitten en al met al was het een top avond. Toen ik de volgende ochtend wakker werd in het Riverside rental busje wist ik een ding zeker. Deze avond was misschien minder ‘succesvol’ dan onze vorige stapavond in Dunedin, maar gezellig was het in ieder geval wel. De volgende dag weer even wezen kijken bij de steilste straat ter wereld en we hebben ons zelf weten te vermaken in het Otago museum. Al met al een top uitje waar nog lang over nagepraat zal worden.

Waar ik maar al te graag een stukje over schrijf zijn de vaste vrijdagavonden in de Triflor kantine. Onder het genot van een lekker glaasje wijn worden er sterkte verhalen verteld. Prachtig om met een groep gasten zulke mooie praat te hebben. De onderwerpen zijn vaak simpel maar de discussies zijn heerlijk om te voeren. Samen met Simco en natuurlijk Ruud is het nooit stil aan tafel. Ruud is de manager wanneer Simco en Erik niet in de buurt zijn en is een prachtig man. Ik denk dat ik zelden zo’n geweldige kerel heb ontmoet. Hij weet parate kennis en humor op een geweldige manier te combineren. De hele dag door stelt hij je Trifiant Pursuite vragen en altijd is hij in voor een praatje. Na een aantal flessen wijn wordt de avond vaak afgesloten met één biertje in de Wyndham pub. Ik weet niet hoe het kan, maar dit ene biertje smaakt altijd zo lekker, dat het eigenlijk nooit bij één biertje blijft. Vanzelfsprekend zijn de zaterdagochtenden altijd erg zwaar, maar met altijd weer een leuk uitje op de het programma vliegen deze ochtenden ook weer voorbij.

Ons laatste gemeenschappelijke uitje was een zaterdagavond naar Queenstown. Aangezien ons eigen gecreëerde paaspop niet volledig geslaagd was, besloten we het nog maar eens dunnetjes over te doen. Zoals jullie in vorige verhalen hebben kunnen lezen, is het altijd feest in Queenstown. En ook deze avond werd er weer dankbaar misbrui k gemaakt van de Nieuw Zeelandse vrouw en haar korte jurkje. Hans had zelfs zijn dansschoenen aangetrokken en onze nuchtere Groninger was meer op de dansvloer te vinden dan aan de bar. Al met al een leuke avond waar Paul de volgende ochtend een ware verassing voor ons in petto had (zie de Top 10)!
De volgende ochtend was mijn planning om hier en daar te solliciteren. Maar al te graag zag ik mijn eigen als barman fungeren tijdens het skiseizoen 2011. Een top idee wat mij wat meer vertraging zal opleveren, maar zeker weer een hoop ervaringen rijker zal maken. Na hier en daar wat te hebben rondgevraagd kwam ik erachter dat barwerk hier als serieus beroep wordt gezien. Ik zag mezelf alweer staan, een fles Jagermeister in de hand en de gehele Kiwi-experience bij mij op de bar. Al snel werd mij duidelijk dat barman op Rhodos of reisleider in Marmaris een iets ander kaliber bijbaan is. Uiteindelijk de knoop doorgehakt om niet voor een langer verblijf in Nieuw Zeeland te kiezen. Enigszins wat beteuterd zat ik in de auto richting Wyndham, het gevoel om nu al afscheid te nemen van dit geweldige land was nog ver te zoeken. Echt lang had ik niet om hierover in te zitten want ’s avonds stond de wedstrijd van het jaar op het programma. Samen met de mannen in het Holland House genoten van deze pracht wedstrijd, live op breedbeeld. Na 7 jaar is het eindelijk weer eens zo ver, Ajax Amsterdam kampioen van Nederland. Ik als toch redelijk fan zit in Nieuw Zeeland. Mijn telefoon bleef maar gaan en ik vond het echt jammer dat ik niet op het Museumplein stond. Gelukkig maakte de vreugdedans met Erick en Simco een hoop goed!

Wellicht vinden jullie het ook leuk om wat meer te lezen over Trilfor NZ. In 7 jaar tijd is dit bedrijf zo ontzettend gegroeid, wanneer je Erik of Simco hoort praten over de opbouw van dit bedrijf, begint de ondernemingsdrang alleen maar te groeien. Geweldig hoe Erik 15 jaar terug op het vliegtuig stapte om vanuit het niets de bollenteelt in Nieuw Zeeland op te zetten. Nu staat er een bedrijf met mogelijkheden, oftewel de ski is de limit. Ik heb de afgelopen weken vooral buiten gewerkt. Bollen die te smerig waren voor de export zijn nogmaals gespoeld in de speciale export-spoeler. Heerlijk om je eigen werkzaamheden in te delen en om natuurlijk in de buitenlucht aan het werk te zijn. Verder heb ik mijn kunsten op de heftruck weer flink weten te verbeteren. Toen ik in januari aankwam was het voor zowel mijzelf als mijn collega’s beter dat ik niet te veel minuten op de heftruck doorbracht. Nu kan ik gerust zeggen dat wanneer een baan als accountmanager mij niet bevalt ik altijd nog kan doorleren voor heftruckchauffeur.

Ik denk dat ik niet had mogen dromen van een beter verblijf in Nieuw Zeeland. Mijn 2 periodes bij Triflor en de Postoffice zullen mij altijd bijblijven. Daarnaast een geweldige reis gemaakt waarin ook zoveel is meegemaakt. Als ik terugdenk aan al die weekendjen weg, avonden stappen in Invercargill en de heerlijke maaltijden bereid door onze vaste huiskok in de Triflor kantine, kan ik enkel concluderen dat ik weer een prachtig avontuur heb meegemaakt.
Natuurlijk niet alleen voor jullie, maar ook voor de barre verhalen achteraf, een nieuwe top 10 over mijn 2de periode bij Triflor NZ.

10a. Bezoek van Suske en Wiske tijdens de wijnavond niet door iedereen gewenst.
10b. Heftruck Hans is nog geen 5 uur weg of er ontstaan al mix partijtjes.
10c. In het Hollandhouse tijdens de kampioens wedstrijd Ajax - Twente een imitatie opvoeren van de Heineken reaclame. Met 5 man om niks staan juichen en vervolgens Simco met zijn broek op de enkels terug zien komen van een toiletbezoek.
9. Na Boutjelos opnieuw een Nederlander mishandeld in Nieuw Zeeland. Mirek (de exmarinier uit Venhuizen) wordt door een local opzij gezet in de Wyndham pub.
8. Op dinsdagavond samen met Hans en Paul een krat Corona opdrinken, gewoon omdat het kan.
7. Mijn duurste hotel ooit, 275 euro per uur, IC afdeling Invercargill hospital.
6. Met Moederdag besloten wij uit eten te gaan bij de Irish pub. Dit vanwege de rumsteak challange (wanneer je de 500 gram biefstuk, 3 eieren en kom patat opeet, is het toetje gratis), vervolgens na 1 ½ uur wachten aan de bar te horen krijgen dat de rumsteak challange op is.
5. Pasen vieren in Nieuw Zeeland. Te stappen gaan in Queenstown, flink moraal hebben maar toch echt om 12 uur de kroeg worden uitgeveegd.
4. Hardloopschoenen kopen. Ze vervolgens 3 maanden in de schoenendoos laten zitten. Uit het niets 11 kilometer in 53 minuten lopen. Hoezo drinken en roken is slecht voor je conditie.
3. Voor 1 biertje naar de Wyndham pub gaan en vervolgens om 4 uur ´s nachts een helder moment hebben. Ik moet over 2 uur alweer werken.
2. Paul geeft Hans een Golden Shower.
1. Verliefd worden op een meisje in Wyndham, vervolgens gewoon keihard gedumpt worden voor de jongens van het lokale rugbyteam.

Bij afscheid nemen hoort natuurlijk ook het maken van nieuwe plannen. Iets waar ik stiekem toch ook weer naar uit mag kijken. Allereerst heb ik nog een aantal leuke dingen op de planning staan in Nieuw Zeeland. Nog een paar dagen werken en dan fiets ik samen met Mark Wester een collega van Triflor de Otago Railtrail. Een fietstocht van 150 kilometer verdeelt over een aantal dagen. Deze fietstocht is een must-do bij een verblijf in Nieuwe Zeeland heb ik mij laten vertellen. Verwachtingen heb er niet echt bij, maar alle mensen die ik spreek die deze tocht reeds hebben voltooid spreken van een geweldige ervaring. Vervolgens kom ik nog terug in Wyndham voor een aantal dagen om afscheid te nemen van mijn thuis, de Postoffice. Hierna zal ik al liftend mijn weg proberen te vinden naar Auckland. Inmiddels heb ik per bus en met eigen auto gereisd, liften hoort natuurlijk ook in dit rijtje thuis. Onderweg staan er nog een aantal bliksembezoekjes gepland maar hierover in een volgend verhaal meer. Als alles goed gaat vlieg ik 8 juni vanuit Auckland naar Perth. In West-Australie is het gemiddeld 25 graden (lees: in de winter), een prima bestemming om de winter door te brengen op het zuidelijk halfrond al zeg ik het zelf. Wellicht ga ik het Wwooffen weer een vervolg geven, want maar al te graag zal ik weer een aantal weken doorbrengen op een cattle station. Heerlijk afgezonderd zonder internet en geen ontvangst voor je mobiele telefoon.

In een volgend verhaal vast meer sterke verhalen en avonturen. Ik wil de jongens voor aankomend weekend veel plezier wensen in Steenwijk, in gedachte ben ik erbij. Geniet van de zon en zorg goed voor jezelf!

Denk aan jullie.

Dave