Living like a millionaire in Laos

Lieve allemaal,

Zoals wel vaker heb ik geen idee waar ik moet beginnen. Het is ruim 3 weken geleden, mijn laatste verslag plaatste ik in Bangkok. Na een heftige maar korte week in Thailand ben ik de grens over getrokken naar Laos. De laatste twee weken waren heftiger dan ooit en eens te meer uniek te noemen. Ik kijk naar buiten en het regent, niet voor het eerst overigens, en wederom met een grote grijns op mijn gezicht ga ik jullie meer vertellen over mijn laatste avonturen. Op het moment zit ik Vientiane, de hoofdstad van Laos. Voor zover je over een stad kan spreken want echt veel valt hier niet te beleven. Misschien maar goed ook want een aantal extra dagen rust kunnen mijn lichaam en geest wel gebruiken.
Zojuist wederom afscheid genomen van enkele leuke reisgenootjes. In mijn vorige verhaal vertelde ik jullie dat het heerlijk is om zo af en toe alleen te reizen. De laatste weken is dit echter weinig voorgekomen en hier ben ik eigenlijk wel blij mee. Het is super om deze ervaringen met iemand te delen. Of dit nu met een 53 jarige Kroatische crimineel of een 25 jarige Argentijnse tango leraar is maakt natuurlijk weinig uit. De afgelopen weken zoveel mensen leren kennen, laten we het erop houden dat het netwerk weer flink is uitgebreid.
Aangezien de verhalen zich blijven opstapelen en de blog inmiddels meer op een reisatlas begint te lijken heb ik besloten om dit verhaal in een andere vorm te schrijven. Aan de hand van een aantal unieke personen en gebeurtenissen hoop ik jullie een goed beeld van de afgelopen weken te kunnen geven.

Laat ik beginnen met ‘Tubing in Vang Vien’ een must voor iedereen. Vang Vien wordt ook wel de hel op aarde genoemd. Een uitspraak die jullie misschien ook wel kunnen waarderen ‘When teenagers will rule the world, the world will look like Vang Vien’. Jullie begrijpen wel dat alles hier mogelijk is, de ideale plaats voor onze Dave natuurlijk. Tubing in Laos begon een jaar of 10 geleden. Een echte geschiedenis gaat er dan ook niet aan vooraf. Het komt er simpelweg op neer dat je in een grote traktorband de rivier af drijft. Langs de rivier begeven zich diverse kroegen en discotheken en hier gaat het dak er zowel letterlijk als figuurlijk vanAF! 7 dagen per week, 365 dagen per week is het hier een groot feest. Iedere kroeg heeft zijn eigen specialiteit (glijbaan, watertoren van 8 meter hoog, luchtkussen) en alcoholspelletjes zijn aan de orde van de dag. De plaatselijke whiskey wordt als water gedronken en de grote Laos bierflessen zijn niet aan te sleepen. Iedereen is verkleed, gesminkt en flink van het pad af. Ik draagde voor deze speciale gelegenheid een te kort rose zwembroekje met bijpassende (te kleine) zonnenbril. Voeg hier een aantal unieke boddypaintings aan toe en we zijn klaar voor een nieuw avontuur. Omdat het tubing rond lunchtijd begint begrijpen jullie wel dat er rond etenstijd nog maar weinig mensen overeind staan. In Vang Vien zijn er gelukkig geen geschreven regels en hierdoor kan je rustig door feesten tot de vroeg uurtjes. De plaatselijke restaurantjes beschikken allemaal over twee menu’s (normaal- en happy menu). En zeg nu zelf als je naar de bar loopt en een dikke joint en fles bier (645ml) besteld en vervolgens een hele euro moet afrekenen, tjah…


Het is even terug schakelen maar laat ik nu wat meer vertellen over mijn avontuur in de Thaise jungle. In mijn vorige verhaal was ik nog enthousiast en kon ik niet wachten om voor het eerst van mijn leven op een olifant te zitten. Nu ruim twee weken geleden lijkt het alweer zo lang geleden.
In Bangkok stapte ik voor het eerst in mijn leven in een lokale bus voor een Aziatisch busavontuur. Iedereen waarschuwde me er al voor maar achteraf viel het reuze mee. Inderdaad de chauffeurs rijden minimaal 12 uur achter elkaar zonder langdurige stop en elke bestaande verkeersregel wordt aan de figuurlijke slipper gelapt. Een avontuur is een avontuur; zo ook mijn jungle avontuur. Samen met 2 Engelse dames en een Braziliaans en Hongaars stel heb ik in 3 dagen en 2 nachten een geweldige jungle track gelopen. Prachtige wandeltochten en heerlijke locale maaltijden. De eerste nacht verbleven we nog in een dorpje aan de voet van de berg, het is echter de tweede nacht die mij voor altijd bij zou blijven. In een zelf voorzienend dorpje boven op een berg zonder stroom werd voor ons gekookt, de locale kinderen zongen liedjes voor ons en de biertjes waren voor de verandering warm. Wat een avontuur.
Eerder hadden we reeds een rondje gedaan op de olifant. Ik moet toegeven dat vele dit nogal cru vonden, maar een rondje op een olifant doe je nu niet dagelijks. Aangezien we met een oneven aantal waren had ik het geluk dat ik mijn olifant met niemand hoefden te delen; laat ik het zo zeggen ik voelde me ‘bijna’ een prins in Thialand. De tweede dag stond er nog een leuke verassing op het programma; wild water raften.
Natuurlijk is een trip leuk wanneer er een leuke programma is samen gesteld, wat echter belangrijker is zijn de mensen waarmee je de ervaring deelt. Wellicht leuk voor jullie; Het Braziliaanse stel heeft het afgelopen jaar voor Chealsea FC gewerkt. Hij was assistant in de keuken en zij was personal assistant voor het eerste elftal. Wanneer ik jullie de foto’s laat zien, begrijpen jullie vast waarom! Het Hongaarse stel studeerd beide aan Cambridge University. Een volledige beurs zorgt ervoor dat er niet gewerkt hoeft te worden tijdens de studietijd, er wordt zelfs betaald voor de vakantie. De 2 Engelse dames blijven over; geen belangrijke banen of studies voor hen, gelukkig kon ik het met een van heb vrij aardig vinden!! Jullie begrijpen wel dat er op deze manier genoeg stof is om een interessant gesprek over te voeren.
Deze drie daagse trip was wederom geslaagd en kan ik iedereen aanraden. Het blijft Azia en je weet natuurlijk nooit wat je boekt en wat er wel en niet is inbegrijpen. Ik betaalde uiteindelijk 28 euro voor deze 3 daagse tocht; inclusief ritje op de olifant, wild water raften, alle maaltijden en overnachtingen. Ik zeg met ze allen op junglesafari!!

Wat abosluut een aanrader is wanneer je ooit een bezoek brengt aan Zuid-Oost Azia, is de 2 daagse slowboat van Chang Khong naar Luang Prabang. Vanuit Chang Mai werd ik door een minivan opgepikt en maakte ik voor het eerst kennis met mijn eerste Kroatische vriend, Edgar (hierover straks meer). Vanuit Chang Mai was het een volle dag rijden naar de grens met Laos. In Chang Khong verbleven we een nachtje om de volgende ochtend vroeg de grens over te steken en vervolgens aan boord te stappen van de slowboat richting Luang Prabang. Stel niet te veel voor van deze boot, we praten hier niet over de cruise schepen waarmee de lokale Zonnenbloem vereniging de Rijn afgaat, maar de boottocht is grandioos. De Mekong rivier is een van de langere rivieren in Azie (4909 km) en stroomt door een prachtige omgeving. Hoge bergen, waterbuffels en de jungle worden afgewisseld met kleine dorpjes waar de lokals leven zoals ik nog nooit eerder gezien heb. Compleet zelf voorzienend in de middle of nowhere leven deze mensen in blijdschap. Je ziet de kleine kinderen in de rivier zwemmen, de moeders zijn druk bezig met de was en je ziet de vaders in de bergen druk bezig in de rijstvelden. Halverwege stopte we in Pat Beng, in Aziatische begrippen een sprookjesachtig dorpje waar idereen blij is met je komst. 's Avonds werd de plaatselijk Hive bar op zijn kop gezet, samen met de locals werd er op de bar en tafels gedanst.
De tweede dag op de boot was wederom genieten. Hoewel de eerste dag op de boot een groot feest was, het leek wel of ik op een partyboot stond te dansen, was de tweede dag een stuk rustiger. Heerlijk genieten van het uitzicht en een goed boek in het zonnentje. Al met al een prachtige boottocht en een leuke afwisseling voor alle busritten die nog op de planning staan.

Luang Prabang een schone en misschien voor Azia begrippen redelijk prijzige stad in het Noorden van Zuid-Oost Azie. Aangekomen in Laos ben je ineens millionaire ( 100 euro is 1.082.565 lao kip) en ik moet toegeven dit is een lekker gevoel. Mijn drie dagen in Luang Prabang zijn zeker geslaagd te noemen. Samen met Dante huurde we voor het eerst een motor. Zover je over een motor kan spreken, ik heb het hier natuurlijk niet over een CBR 1000. Maar je moet ergens beginnen, dus zo gebeurde het dat Dante en ik ieder een Honda 125cc huurde voor een dagje scheuren in de bergen. Op de slippertjes met het helmpje netjes op en vast geklikt (dit zie je niet vaak in Azia) waren we er helemaal klaar voor. We besloten om te starten met een ritje naar het plaatselijke toeristische hoogtepunt, de grote waterval. Na een aantal rustige bochtjes kwamen we er al snel achter dat de gemiddelde snelheid hier in Laos aan de lage kant is. Begrijp goed dat er na iedere bocht een nieuwe uitdaging aan zit te komen. Een groep koeien op de weg, spelende kinderen of een grote kuil in de weg is meer regelmaat dan uitzondering. Wat als een culturele dag begon, werd beter en beter. Allereerst speelden we Tarzan bij de plaatselijke waterval. Op de terugweg richting Luang Prabang hadden we beide de gang er goed in zitten. Samen al scheurend door de bergen, begon ben ik bang een nieuwe obsessie. Eerlijk is eerlijk, ik kan niet wachten om in Nederland mijn papiertje te halen en officeel lid te worden van de Miltenburg motorclub.
Soms heb je van die dagen, waarin alles gewoon perfect is. Vandaag was zo een dag. Het ene dorpje wat we paseerden was nog meer sprookjesachtiger dan de ander. Met een grote smile zwaai je naar iedereen en iedereen lacht en zwaait enthousiast terug. In een van deze dorpjes werden we tot stilstaand gebaard door de plaatselijke bevolking. Dante en ik keken elkaar aan en kwamen er al snel achter dat iedereen in dit kleine dorpje straal bezopen was. niet slecht voor 15.00h. We plaatsen onze motoren aan de kant van de weg en samen met de locals gingen we de dansvloer op. Wat we daar aantroffen is onbeschrijbaar, je maakt nu niet dagelijks mee dat je met een groep volwassen mensen als kinderen met elkaar staat de dansen. De beer Lao flessen vloeiden rijkelijk en dit was abosluut weer een unieke ervaring die ik aan mijn lijstje kan toevoegen. Toen we 10 km verderop een groepje kinderen zagen voetballen, was de keuze natuurlijk snel gemaakt. Een dag als vandaag afsluiten met een potje voetbal stond ons beide wel aan. En zo gebeurde het dat ik samen met een Argentijn en 15 lokale kinderen tussen de 4 en 16 op 'blote' voeten een potje voetbal speelde. Begrijp goed dat dit niet op een grasveldje gebeurde, integendeel we speelden op een veldje vol met glas, blikjes en afval. Ondanks dat Laos naar mijn weten geen bekende voetballers heeft rondlopen in Europa, bleken deze jongen gasten over een iets betere conditie te beschikken als de jongens uit Argentinie en Holland!!

Mijn eerste en waarschijnlijk ook mijn laatste fietstocht in Azia krijgt zeker een vermelding in dit verhaal. Samen met twee Israelische vrienden besloten we om voor een dagje fietsen te huren in Vang Vien. Een goed idée om wat meer diversiteit in ons leventje te brengen, tubing is ook maar zo tubing. Aangezien we alle drie het gevoel hadden dat wanneer we op een motor stapte dit vrij onverantwoord zou zijn, ik denk dat ik om 11 uur ‘s ochtends nog steeds een promilage van 3.0 zou blazen, besloten we om dit keer zelf te trappen. Wij vol goede moed op onze Aziatische mountainbike’s (lees; Europees maatje voor de 10 jarige) naar de Blue lagoon. Wat een simple fietstochtje van 7 km zou moeten zijn bleek een heuze uitdaging. Richard Groenendaal zou het er lastig mee hebben, de weg had kuilen van 50 cm diep en het was een groot waterballet. Na een helse tocht viel de Blue lagoon wat tegen, gelukkig stond er een grote boom vol met touwen en plankjes om vanaf te springen. Na wederom een uurtje voor Tarzan te hebben gespeeld, begon het ook nog te regen. Ja jullie lezen het goed, regenen en dit doet het eigenlijk net iets te vaak. Voor mensen die misschien iets meer plannen wanneer ze op reis of vakantie gaan is dit geen verassing. Ik moet er echter nog steeds aan wennen, het is op dit moment regenseizoen is Zuid-Oost Azia, dus het bruin worden zit er nog niet in. Hopelijk komt dit helemaal goed als ik over een aantal weken de eilanden van Thailand ga bezoeken. Maar waar was ik gebleven, de fietstocht naar de Blue lagoon. Toen we om 6 uur in het donker aankwamen bij ons hostel, zwart van de modder maar voldaan, keken we elkaar aan en besloten we om te genieten van een koud biertje. Alweer een mooie ervaring en dat met twee jongens uit Israel.

Wanneer ik Turkije mee tel ben ik al bijna 15 maanden onderweg. Een lange tijd waarin ik zoveel diverse en unieke mensen heb leren kennen. Een speciaal stukje over mijn twee nieuwste vrienden; Edgar en Dante. Voor ruim een week waren we de Unit Nations of beter de 3 Musketiers. Edgar een levensgenieter pure sang, 53 jaar, Australisch en Kroatisch paspoort. De afgelopen 5 jaar leefde hij in India en de 5 jaar daarvoor in diverse landen in Afrika. Zelden ben ik iemand tegen gekomen die gewoon nooit stopt met praten. Heerlijk om iemand om je heen te hebben die altijd het middelpunt van de aandacht wil zijn. Edgar leerde ik kennen in Chang Mai en een aantal dagen geleden hebben we zwaar geemotioneerd afscheid genomen. Edgar is uniek, zeg nu zelf, 53 jaar, alleen op reis, scheid aan de wereld en als motto hebben ‘pakken wat ik pakken kan’. Meerendeel geloofde dat ik met mijn vader op reis was. Iedereen vroeg zich af; hoe twee mensen zo divers in leeftijd zoveel gemeenschappelijk kunnen hebben?
Samen met Dante hebben we ons de afgelopen weken flink misdragen. Dante is een 25 jarige Argentijn. Hij heeft een vriendin in England en is daarom twee jaar geleden verhuist. Inmiddels is Dante een succesvol Tango leraar die hard aan de weg aan het timmeren is om de wereld te veroveren. Dante en Edgar zijn met stip de meest interessante mensen die ik tot zo ver in Azia heb leren kennen…

Ik scroll even naar boven en zie dat dit verhaal alweer ernstige vormen begint aan te nemen, sorry hiervoor maar de ervaringen van de afgelopen weken waren er dan ook in overvloed. Om niet alleen maar Rozengeur en Manenschijn met jullie te delen; de afgelopen 3 dagen heb ik met een voedsel vergiftiging (of alcohol-) op bed gelegen. Zoals mijn moeder altijd zegt, 'Dave weer iets teveel van je lichaam genoten'. Na een aantal dagen rust gaat het gelukkig stukken beter. Ik heb nog een aantal bezoekjes op de planning staan hier in Laos, waaronder een 3 daagse motortocht in Tha Khaek. Absoluut weer iets om naar uit te kijken. Wanneer ik een blik op mijn paspoort werp, zie ik dat ik vanaf 16 oktober een bezoekje aan Vietnam mag brengen. Wat hier allemaal gaat gebeuren is helaas nog onzeker, maar waarschijnlijk is er weer een motor bij betrokken. Voor nu was dit hem weer, ik hoop dat jullie hebben genoten.

Ik heb begrepen dat de herfst officeel is begonnen, sterkte ermee. Onthoud goed, Azia is maar een paar uurtjes vliegen.

Denk aan jullie

Kauf

ps. Helaas de komende verhalen geen foto's bij mijn verslagen. Ik baal er zelf ook onwijs van, maar de computers in Azia zitten vol met virussen en gekkeigheid. Diverse SD kaartjes zijn reeds besmet en ik neem geen risico's met al mijn kostbare plaatjes. Een ding is zeker, 20 december vlieg ik offcieel naar Nederland, dus hierna kan ik ze persoonlijk aan jullie laten zien, in combinatie met een aantal sterke verhalen natuurlijk!!!